ေရနံေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္ျခင္းသည္ အားနည္းေသာေဒၚလာႏွင့္ ေစ်းကစားသူမ်ားကဲ့သို႔ ျပင္ပအခ်က္မ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း ေရနံထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်သည့္ႏိုင္ငံမ်ားအဖြဲ႕ (OPEC) မွ ေျပာၾကားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ယင္းအေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားသည္ အုိပက္၏ ေရနံတိုးမထုတ္ေသာေလာဘကို ဖံုးကြယ္ရန္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားဟုဆိုကာ မယံုၾကည္သူမ်ားက ပယ္ခ်ခဲ့သည္မွာလည္း ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာၿပီျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ ေရနံေစ်းကြက္တြင္ အိုပက္မဟုတ္ေသာ အင္အားစုမ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္ေစေသာ အင္အားသည္ အိုပက္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေသာ အရာမ်ားကို ပ်က္စီးသြားေစႏိုင္ေၾကာင္း ယင္းအဖြဲ႕ကို မယံုၾကည္သူမ်ားကပင္ မၾကာေသးမီက အသိအမွတ္ျပဳလာခဲ့ၾကသည္။ အထင္ရွားဆံုး အခ်င္းအရာမွာ တအိအိေစ်းက်ေနေသာ ေဒၚလာျဖစ္သည္။ ေရနံကို ေဒၚလာႏွင့္ ေစ်းႏႈန္းသတ္မွတ္ေသာေၾကာင့္ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွစကာ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံမ်ား၏ ေငြေၾကးႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္ပါက ေဒၚလာတန္ဖိုး သံုးပံုတစ္ပံုနီးပါး က်ဆင္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ အေမရိကန္တို႔သည္ ေရနံတစ္စည္အတြက္ ေဒၚလာ ၂၀ ေက်ာ္ ပိုသံုးေနရသည္။ ထို႔ျပင္ ေစ်းကစားသူမ်ားေၾကာင့္လည္း ေရနံေစ်း ျမင့္တက္ေကာင္းျမင့္တက္ႏိုင္သည္။ ကုန္စည္အားလံုးကို ေစ်းကစား ႀကိဳးကိုင္ျခယ္လွယ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ေရနံကေတာ့ အထိမခံသည့္အမ်ဳိးျဖစ္သည္။
ပထမအခ်က္။ ။ ေရနံသည္ ေထာက္ပံ့မႈအလ်ဥ္ျပတ္တတ္ေသာ ကုန္စည္ျဖစ္သည္။ ဟာရီကိန္း သို႔မဟုတ္ နယ္စပ္စစ္ပြဲမ်ားေၾကာင့္ ေရနံထုတ္လုပ္မႈ ထိခုိက္တတ္သည္။
ဒုတိယအခ်က္။ ။ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ ေရနံစနစ္ကလည္း နားလည္ရန္ အလြန္ခက္ခဲသည္။ ထုတ္လုပ္သူမ်ား၊ ခ်က္လုပ္သန္႔စင္သူမ်ား၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္သူမ်ားႏွင့္ ျဖန္႔ျဖဴးသူမ်ား အဆင့္ဆင့္ရွိေနသည္။ မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္သည့္အခ်ိန္၌ ေရနံမည္မွ်လိုမည္ကိုမူ မည္သူမွ် အတိအက်မသိေပ။ ေရနံထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သည့္စနစ္တြင္ စာရင္းမည္မွ် ပိုေနသည္ကို ခန္႔မွန္းရန္ႏွင့္ ေရနံအလ်ဥ္ျပတ္မႈကို ကာကြယ္ရန္ မည္သည့္ပမာဏမွ် သိုေလွာင္ထားရမည္ကို ဆံုးျဖတ္ရန္ခက္ခဲသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အေမရိကန္စြမ္းအင္ဌာနက အေမရိကန္တြင္ ေရနံသိုေလွာင္ထားမႈ က်ဆင္းေနေၾကာင္း ေၾကညာပါက ေရနံေစ်းကြက္က ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္ျခင္းျဖင့္ တံု႔ျပန္သည္။
ေရနံသည္ မတည္ၿငိမ္ေသာ ကုန္စည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ စြန္႔စားျခင္းျဖင့္ အျမတ္ရေနေသာ ကုန္သည္မ်ားကို ဆြဲေဆာင္သည္။ ေစ်းႏႈန္းကလည္း နာရီႏွင့္အမွ် အေျပာင္းအလဲရွိသည္။ ေစ်းႏႈန္းကို အေလာင္းအစားျပဳ စြန္႔စားျခင္းသည္ ရာဇ၀တ္မႈမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ယင္းအေလာင္းအစားမ်ားက ေစ်းႏႈန္းကို လႊမ္းမိုးလာေသာအခါ ျပႆနာျဖစ္သည္။
အစဥ္အလာအားျဖင့္ ေရနံေစ်းႏႈန္းသည္ ေရနံတစ္စည္ ထုတ္လုပ္သည့္စရိတ္ႏွင့္ သံုးဆခန္႔ကြာဟတတ္ေၾကာင္း နယူးေယာက္ရွိ Oppenheimer & Co. မွ ေရနံအေၾကာင္းေလ့လာသူ Fadel Gheit က ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ေရနံထုတ္လုပ္မႈစရိတ္သည္ ကမၻာတစ္၀ွမ္းတြင္ တစ္စည္လွ်င္ ၁၅ ေဒၚလာမွ ၁၉ ေဒၚလာၾကား ကုန္က်သည္။ အမွန္တကယ္ ေရနံေစ်းႏႈန္းသည္ ၄၅ ေဒၚလာႏွင့္ ၅၇ ေဒၚလာျဖင့္ မည္သည့္ေနရာတြင္မဆို ၀ယ္ယူရသင့္သည္။ ေရနံတစ္စည္ ၄၅ ေဒၚလာသည္ သင့္တင့္ေသာေစ်းႏႈန္းျဖစ္ေၾကာင္း အိုပက္က ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ ေျပာၾကားခဲ့ဖူးသည္။
ထို႔ျပင္ မလူးသာမလြန္႔သာေသာ ေစ်းကြက္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေရးအျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ ဟာရီကိန္း (သို႔မဟုတ္) ေစ်းကစားသူမ်ား၏ အေလာင္းအစားမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေႏွာင့္အယွက္မ်ား ျဖစ္သည္။
ေစ်းကစားမႈ အာမခံ (Speculator Premium) ကို မည္ကဲ့သို႔ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ပါမည္နည္း။
ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္မႈတိုင္းသည္ ေရနံတင္ပို႔ေရာင္းခ်သူမ်ားအတြက္ ဧရာမ ဆုလာဘ္တစ္ခုျဖစ္သည္။ ေစ်းကစားမႈ အာမခံေၾကာင့္ အီရန္သည္ တစ္လေဒၚလာ ၅.၅ ဘီလ်ံခန္႔ အျမတ္ထြက္ေနသည္။ ထိုေငြမ်ားကို အႏၲရာယ္ေပးႏိုင္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အသံုးျပဳႏိုင္သည္။ ထို႔ျပင္ တီဟီရန္အား စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈမ်ားကို ေထမိႏိုင္သည္။
(International Herald Tribune တြင္ပါရွိသည့္ Paul Roberts ေရးသားေသာ Why oil prices so hight? ျဖစ္ပါသည္။)
Technorati tags: oil, price, opec
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ တရားစီရင္ေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ စီမံခန္႔ခြဲေရး ကိစၥအရပ္ရပ္ကို ကမၻာ႔အလယ္တြင္ မတင့္တယ္စရာျဖစ္ေအာင္၊ ေျဖာင့္မတ္ မွန္ကန္ေသာ လမ္းေၾကာင္းကို တိမ္းေစာင္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနမႈမ်ားတြင္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္ပါသည္။ တံစိုးလက္ေဆာင္ႏွင့္ လာဘ္လာဘယူၿပီး မိမိလုပ္ပိုင္ခြင့္ႏွင့္ တာဝန္ဝတၱရားမ်ားကို လြဲမွားစြာ ေဆာင္ရြက္ေပးမႈေၾကာင့္ တစ္ဖက္ ကာယကံရွင္မွာ မ်ားစြာ နစ္နာရသလို ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူပုဂၢိဳလ္တို႔အေပၚတြင္လည္း အမ်ားျပည္သူ အထင္ေသးစရာ၊ အျပစ္ ေျပာစရာမ်ား ႀကံဳေတြ႕ရတတ္ပါသည္။ ထို႔ထက္ပိုဆိုးသည္မွာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမ်ားျပားၿပီး အမွန္က အမွားျဖစ္၊ အမွားက အမွန္ျဖစ္ရာ က တိုင္းျပည္၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၲရားမွာလည္း ကေမာက္ကမျဖစ္သြားၿပီး မတရားခံရသူတို႔က နာက်ည္းခ်က္ျဖင့္ လက္တံု႔ျပန္ျခင္းလည္း ႀကံဳေတြ႕ရတတ္ပါသည္။
ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားအေနျဖင့္ တာဝန္ရွိပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ ဝန္ထမ္းမ်ား လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကင္းရွင္းေရး၊ အဂတိလိုက္စားမႈ ပေပ်ာက္ေရး တို႔အတြက္ ဥပေဒမ်ား သတ္မွတ္ျပဌာန္းေပးထားပါသည္။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ ၈ ရက္ ေန႔စြဲျဖင့္ 'အဂတိလိုက္စားမႈတားျမစ္ေရး အက္ဥပေဒ' ကို ျပဌာန္းခဲ့သလို ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၆၁ မွ ၁၆၅ အထိ တို႔တြင္လည္း ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းမ်ားက်ဴးလြန္ေသာ သို႔မဟုတ္ သက္ဆိုင္ေသာျပစ္မႈမ်ား (offenses by or relating to public servants) ကိုလည္း ျပဌာန္းထားရွိပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း အက်င့္ပ်က္ဝန္ထမ္းအခ်ိဳ႕သည္ လာဘ္လာဘမရလွ်င္ ဘာမွ် လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္ပံုမရ၊ လာဘ္ကိုေမွ်ာ္ကိုးၿပီး လာဘ္ရမွသာ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္ေပးတတ္သျဖင့္ လာဘ္မေပးႏိုင္ပါက လုပ္ငန္းမ်ားကို ဖင့္ေႏွးေစၿပီး ၾကန္႔ၾကာေအာင္ လုပ္တတ္ၾကသည္။ ထိုအခါ ကာယကံရွင္မ်ားက လုပ္ေဆာင္မေပးေသာ ဝန္ထမ္းကို ေက်ာ္ၿပီး အစိုးရကိုသာ အျပစ္တင္တတ္ၾကသျဖင့္ အစိုးရလည္း နာမည္ ပ်က္ကိန္း ႀကံဳရသလို လည္ပတ္ေနေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၲရားလည္း ယိုင္နဲ႔သြားရေတာ့သည္။
လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ပေပ်ာက္ေရးကိစၥကို ထိန္းခ်ဳပ္ရာတြင္ လာဘ္ေပးသူေရာ၊ လာဘ္ယူသူပါ ႏွစ္ဦးစလံုးက မိမိတို႔ အသိတရားရွိရွိျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္လိုပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ အဂတိလိုက္စားမႈတားျမစ္ေရး အက္ဥပေဒအရ လာဘ္ေပးသူ၊ လက္ယူသူ ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ အျပစ္ ရွိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။
ကာယကံရွင္အေနျဖင့္လည္း မိမိရပိုင္ခြင့္မ်ားကို ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းထံမွ မွန္မွန္ကန္ကန္ နည္းလမ္းတက် ရယူဖို႔လိုပါသည္။ ျပည္သူ႔ ဝန္ထမ္းမ်ား အေနျဖင့္လည္း ႏိုင္ငံေတာ္၏လစာကို ရရွိခံစားၿပီးျဖစ္ရာ မိမိတာဝန္အရ လုပ္ေဆာင္ေပးရမည့္ကိစၥကို ဥပေဒလုပ္ထံုး လုပ္နည္းႏွင့္အညီ သမာသမတ္က်က် လုပ္ေဆာင္ေပးရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ မေတာ္ေလာဘႏွင့္ယွဥ္ကာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္မႈ မ်ား ရွိလာလွ်င္ ဥပေဒ၏အျပစ္ေပးျခင္းကို ခံရႏိုင္ပါသည္။
ဘာမွမဟုတ္သည့္ လာဘ္ေငြေလးအတြက္ ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းတစ္ဦး၏ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုး ပ်က္စီးသြားႏိုင္သည္ကို သတိျပဳသင့္ပါသည္။ ပို၍သတိျပဳသင့္သည္မွာ လာဘ္ယူမႈကိစၥကို တာဝန္ရွိသူ ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္း၏ ဇနီးသည္က ျပဳလုပ္ခဲ့လွ်င္လည္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ဝန္ထမ္းတြင္ အျပစ္ရွိၿပီး ျပစ္ဒဏ္ခံရႏိုင္ပါသည္။ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၆၂ တြင္ ''မည္သူမဆို ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းတစ္ဦးဦးအား ရာထူးဆိုင္ရာ ျပဳလုပ္မႈတစ္ခုခုကို ျပဳလုပ္ေစရန္၊ ေရွာင္ၾကဥ္ေစရန္၊ မ်က္ႏွာလိုက္ေစရန္၊ ႏွိမ္ေစရန္ သို႔မဟုတ္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ မေကာင္းက်ိဳးကိုေသာ္လည္းေကာင္း ျပဳေစရန္ ဥပေဒႏွင့္မညီေသာနည္းလမ္းျဖင့္ ေသြးေဆာင္မႈ ျပဳလွ်င္ ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းကို လာဘ္ေပးမႈက်ဴးလြန္ရာေရာက္၍ ေထာင္ဒဏ္သံုးႏွစ္ သို႔မဟုတ္ ေငြဒဏ္ သို႔မဟုတ္ ဒဏ္ႏွစ္ရပ္လံုး ခ်မွတ္ ႏိုင္ေၾကာင္း'' ျပဌာန္းထားသည္။
အလားတူ ျပစ္မႈဆိုင္ရာဥပေဒ ပုဒ္မ ၁၆၃ တြင္လည္း ''ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းအေပၚတြင္ မိမိ၏ၾသဇာကို အသံုးျပဳသည့္အတြက္ တံစိုးယူလွ်င္ ေထာင္ဒဏ္တစ္ႏွစ္ သို႔မဟုတ္ ေငြဒဏ္ သို႔မဟုတ္ ဒဏ္ႏွစ္ရပ္စလံုး ခ်မွတ္ႏိုင္ေၾကာင္း'' ျပဌာန္းထားသည္။ ပုဒ္မ ၁၆၄ တြင္ ''ျပည္သူ႔ ဝန္ထမ္းတစ္ဦးႏွင့္စပ္လ်င္း၍ တစ္ဆက္တည္းျဖစ္ေသာ အထက္ပုဒ္မႏွစ္ခုတြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ ျပစ္မႈတစ္ခုခုကို က်ဴးလြန္ရာတြင္ ထို ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းျဖစ္သူက ထိုျပစ္မႈကို အားေပးကူညီလွ်င္ ထိုျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းကို သံုးႏွစ္ထိ ေထာင္ဒဏ္ သို႔မဟုတ္ ေငြဒဏ္ သို႔မဟုတ္ ဒဏ္ႏွစ္ရပ္လံုး ခ်မွတ္ရမည္'' ဟု ျပဌာန္းထားသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ ဥပမာ- ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းခင္ပြန္းအား ဇနီးျဖစ္သူက ၎၏ မိတ္ေဆြအား ရာထူးခန္႔ေပးရန္ ကာယကံရွင္ထံမွ လာဘ္ယူၿပီး ခင္ပြန္းသည္ကိုေျပာရာ ခင္ပြန္းသည္ကလည္း ဇနီးေျပာသည့္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ရာတြင္ ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္း ခင္ပြန္းသည္ေရာ ဇနီးသည္ပါ ျပစ္မႈပုဒ္မ ၁၆၂ ႏွင့္ ၁၆၃ တို႔ကို က်ဴးလြန္ရာေရာက္ၿပီး ပုဒ္မ ၁၆၄ အရ ႏွစ္ဦးစလံုး ျပစ္ဒဏ္ခံရမည္ျဖစ္သည္။ ဤျပဌာန္းခ်က္မ်ားကိုၾကည့္ပါက ဇနီးမယားမ်ားအေနျဖင့္လည္း ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္း ခင္ပြန္းသည္၏ တာဝန္ဝတၱရားေဆာင္ရြက္မႈမ်ားတြင္ မမွန္ကန္ေသာနည္းလမ္းျဖင့္ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ရန္မသင့္ေၾကာင္း သတိျပဳ သင့္ေၾကာင္း ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္တင္ျပရလွ်င္ ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အား စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္သစ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္း တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံဝန္ထမ္း၊ ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းမ်ားအေနျဖင့္ သစၥာ၊ သမာဓိ၊ သိကၡာ၊ ကိုယ္က်င့္တရားျပည့္ဝစြာျဖင့္ ႏိုင္ငံ့ တာဝန္မ်ားကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ေစတနာအျပည့္ထားကာ ေဆာင္ရြက္သြားရန္ႏွင့္ အဂတိလိုက္စားမႈကို အျမစ္ပါမက်န္ တြန္းလွန္ ၿဖိဳဖ်က္သင့္လွေၾကာင္း ေစတနာေကာင္းျဖင့္ ေရးသားလိုက္ရပါသည္။
(၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔ထုတ္ The Crime Journal ပါ ေမာင္ေမာင္လွေဌး (ဥပေဒ) ၏ ''ေရွာင္ရွားသင့္ေသာ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူကိစၥ'' ေဆာင္းပါးမွ ထုတ္ႏႈတ္ယူထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)
Technorati tags: bribe,, public,, civil,, servant
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
အတၲသမံ ေပမံနတၴိ - ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္ေသာအခ်စ္ႏွင့္ တန္းတူရည္တူ ဒီဂရီပါ၀ါတူေသာ အခ်စ္မည္သည မရွိလို႔ ဆိုစကားရွိပါတယ္။ သက္ရွိသတၲ၀ါတိုင္းဟာ ကိုယ့္အသက္ကို အခင္တြယ္ဆံုး၊ အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသက္ရွင္လိုၾကပါတယ္။ အသက္ရွင္လို၊ အသက္ရွည္လိုတဲ့အတြက္ အသက္ေမြးၾကရပါတယ္။ အသက္ရွိေသာ သတၲ၀ါတိုင္း အသက္ေမြးဖို႔အတြက္ အစာရွာၾကရပါတယ္။ စားနပ္ရိိကၡာဆိုသည့္အတိုင္း အစားအစာဟူသမွ်ကို ရိိကၡာလို႔ ေခၚပါတယ္။ တိရစၦာန္ေတြမွာလည္း ၀မ္းကရွိေနတဲ့အတြက္ ၀မ္းစာရိိိကၡာလိုၿပီး၊ လူေတြမွာလည္း သမုဒၵရာ ၀မ္းတစ္ထြာအတြက္ ၀မ္းစာရိိကၡာလိုပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လူနဲ႔ တိရစၦာန္ မတူတာက တိရစၦာန္ေတြမွာ ရိိကၡာသာလိုၿပီး သိကၡာမလိုပါဘူး။ လူေတြမွာေတာ့ ရိကၡာတစ္ခုတည္းနဲ႔ မလံုေလာက္ေသးဘဲ သိကၡာရွိဖို႔ပါလိုပါတယ္။ ရိကၡာသာ အေလးထားၿပီး သိကၡာကို အေလးမထားရင္ လူနဲ႔ တိရစၦာန္ ဘာမွ်ထူးျခားေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။
အာဌာ၀ကဘီလူးက "အရွင္ဘုရား - ဘယ္ပံုဘယ္နည္း အသက္ေမြးျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးပါလဲ" လို႔ ဘုရားကို ေမးေလွ်ာက္ေတာ့ ဘုရားက "ပညာနဲ႔အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုး" လို႔ ေျဖေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဌကထာဆရာက ပညာႏွင့္ အသက္ေမြးျခင္းဟူသည္ ႏွစ္ဖက္ျမင္ပုဂၢိဳလ္တို႔၏ အသက္ေမြးျခင္းလို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္ဟူသည္ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ဘ၀နဲ႔ ေနာင္တမလြန္ဘ၀ကို ဆိုလိုတာပါ။ ေနာက္တစ္နည္းအေနနဲ႔ သူ႔ဘက္၊ ကိုယ့္ဘက္၊ သူ႔ဖို႔၊ ကိုယ့္ဖို႔ ကိုလည္း ဆိုလိုပါတယ္။ သူသူကိုယ္ကိုယ္ အသက္ေမြးၾက၊ ၀မ္းေက်ာင္းၾကရမွာ ပစၥဳပၸန္အေရးနဲ႔ တမလြန္အေရးဆိုၿပီး ႏွစ္ဖက္မွ်ေတြးဖို႔လိုပါတယ္။ ႏွစ္ဖက္မွ်ျမင္ရမယ္။ သူ႔ဖို႔ကိုယ့္ဖို႔ ႏွစ္ဖက္မွ်ေတြးရပါမယ္။
လူဆိုတာ တစ္ေယာက္တည္းေနေတာ့ တစ္၀မ္းတစ္ခါးသာ ရွိပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမိေတာ့ ႏွစ္၀မ္းႏွစ္ခါး။ ဒီလိုနဲ႔ ၀မ္းေတြခါးေတြက တိုးပြားမ်ားျပားလာမယ္။ ၀မ္းေတြရွိေတာ့ ၀မ္းစာရွာၾကရပါေရာ။ ဒီလို ၀မ္းစာရွာၾကရာမွာ တခ်ဳိ႕က ၀မ္းသာ၀တယ္၊ ကုသိုလ္က မရ။ တခ်ဳိ႕က် ကုသိုလ္သာရတယ္၊ ၀မ္းက မ၀။ ပီတိစားၿပီး အားရွိေနၾကရတယ္။ တခ်ဳိ႕က ကုသိုလ္လည္းမရ၊ ၀မ္းလည္းမ၀။ တခ်ဳိ႕မ်ား က်ေတာ့ ကုသိုလ္လည္းရ၊ ၀မ္းလည္း၀က်ပါတယ္။ ပညာနဲ႔ အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္းသူဟာ ကုသိုလ္လည္းရ၊ ၀မ္းလည္း၀တဲ့အမ်ဳိးပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ ပညာဆိုတာ အသိပညာ၊ အသိစိတ္ဓါတ္၊ အသိတရား ျဖစ္ပါတယ္။ အသိစိတ္ဓါတ္ရွိသူဟာ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူ၊ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထရွိတယ္။ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူ၊ ေကာင္းတဲ့အေလ့အထဟာ သီလသိကၡာ ပါပဲ။ အသိစိတ္ဓါတ္ရွိသူဟာ ေကာင္းတဲ့စိတ္ထား ရွိတယ္။ စိတ္ထားေကာင္းတယ္ေပါ့။ ေကာင္းတဲ့စိတ္ထားရွိလို႔ စိတ္ထားေကာင္းတာဟာ သမာဓိသိကၡာျဖစ္ပါတယ္။ သမာဓိမ်ာ 'သံ' က ေကာင္းျခင္းလို႔ အဓိပၸါယ္ထြက္ၿပီး 'အဓိ' က စိတ္ထားလို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမာဓိဆိုတာ စိတ္ထားေကာင္းျခင္းပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ အသိစိတ္ဓါတ္၊ အသိတရား၊ အသိပညာကိုယ္တိုင္ဟာ ပညာသိကၡာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီေတာ့ အသိစိတ္ဓါတ္၊ အသိတရားရွိသူမွာ ရိကၡာနဲ႔ သိကၡာက တစ္သားတည္းက်ေနပါတယ္။ အူမနဲ႔ သီလ ထပ္တူမွ်ေနပါတယ္။ ဘုရားရွင္မိန္႔ေတာ္မူတဲ႔ ပညာနဲ႔အသက္ေမြးတာ အေကာင္းဆံုးဆိုတာက ဒီလို ရိကၡာနဲ႔ သိကၡာ တစ္ထပ္တည္းက်တဲ့ အသက္ေမြးျခင္း၊ အူမနဲ႔သီလ ထပ္တူမွ်ေနတဲ့ အသက္ေမြးျခင္းကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဒီလို အသက္ေမြးႏိုင္သူဟာ ေတာ္လည္းေတာ္၊ ေကာင္းလည္းေကာင္းတဲ့ အတြက္ သူေတာ္ေကာင္း မည္ပါတယ္။
အူမနဲ႔သီလကို တစ္သီးတစ္ျခားခဲြထားလို႔မရ၊ တစ္ဖက္ဖက္ အစြန္းထြက္လို႔မရ၊ မွ်ေနမွသာ သဘာ၀က်ပါတယ္။ လူတိုင္းမွာ အူမရွိၿပီး အူမတိုင္းလည္း ေတာင့္ဖို႔လိုပါတယ္။ အူမေတာင့္ျခင္းဟာ သီလေစာင့္ျခင္းကို ေက်းဇူးျပဳႏိုင္သလို သီလေစာင့္ျခင္းကလည္း အူမေတာင့္ဖို႔အတြက္ ေက်းဇူးျပဳႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ သီလဆိုတာ ေကာင္းေသာအေလ့အထ၊ ေကာင္းေသာအျပဳအမူျဖစ္တဲ့အတြက္ ေကာင္းေသာအေလ့အထေတြရွိရင္ ေကာင္းတဲ့အျပဳအမူေတြျပဳမူၾကရင္ အူမေတြ ေတာင့္လာၾကမွာ မလြဲပါပဲ။
(၁၂ ရက္ ၁၂ လ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ထုတ္ Weekly Eleven News တြင္ပါရွိေသာ အရွင္သံ၀ရာလကၤာရ (ဓမၼပိရဆရာေတာ္) ၏ အူမႏွင့္ သီလ ေဆာင္းပါးမွ ထုတ္ႏႈတ္ထားပါသည္။)
Technorati tags: dahmma,, buddhism,, buddha
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
ႏိုင္ငံေရးဆိုတဲ့စကားလံုးနဲ႔ လူတိုင္းေလာက္နီးနီး ရင္းႏွီးၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးဆိုရင္ ပါတီေထာင္ၾကတာလို႔လည္း လူသိမ်ားပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ျပည္သူ႔အေရးလို႔ သိသူကေတာ့ နည္းပါတယ္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းသင္းဆက္ဆံမႈဆိုတာ မျဖစ္မေနအေရးပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ လူဆိုတာ အထီးတည္း ေနလို႔မရပါဘူး။ အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ ေနၾကရပါတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့၀န္းက်င္က ေသးေတာ့ မိသားစု၊ ႀကီးေတာ့ ႏိုင္ငံျဖစ္လာပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာ အုပ္စုႀကီးတစ္ခုအတြင္းမွာရွိတဲ့ သီးျခား တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အျပဳအမူ၊ အေနအထိုင္၊ လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို ေလ့လာျခင္းလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုအတြင္း အခ်င္းခ်င္းဆက္ဆံေရး၊ စီမံခန္႔ခြဲေရး၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားခ်မွတ္ေရး၊ ခ်မွတ္ထားတဲ့ အဆံုးအျဖတ္ေတြကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ေဆာင္ရြက္ေရး၊ သတ္မွတ္ခ်က္မ်ား ျပဌာန္းေရးဆိုတာေတြ လုပ္ေဆာင္လာၾကရတယ္။ ဒါကို ႏိုင္ငံေရးလို႔လည္း ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးလို႔ေျပာရင္ အာဏာဆိုတာလည္း မျဖစ္မေန ထည့္ေျပာရပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုသည္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဆိုင္ရာ သိပၸံပညာျဖစ္သကဲ့သို႔ ၀ိဇၨာပညာလည္းျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္၏ ဖြဲ႕စည္းပံုအသြင္သ႑ာန္၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအပိုင္းတို႔သည္ သိပၸံနည္းက် စီမံရေသာေၾကာင့္ သိပၸံပညာျဖစ္ၿပီး၊ တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္တစ္ႏိုင္ငံ ေပါင္းကူးဆက္ဆံရမႈမ်ားတြင္ ေစာင့္ထိန္းအပ္ေသာ တရားမ်ားကို လိုက္နာၾကရျခင္းေၾကာင့္ ၀ိဇၨာပညာလည္းျဖစ္ပါသည္ဟု Oxford အဂၤလိပ္ အဘိဓါန္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ Harold Lasswell (1936) ကလည္း ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ဘာကို၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ၊ ဘယ္လို ရေအာင္လုပ္ရမယ္ဆိုတာကို သိျခင္းလို႔ ဆိုပါတယ္။ Bertrand de Jouvenal (1963) ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ လူကို လူက ေမာင္းႏွင္တဲ့စြမ္းအားတဲ့။ David Easton (1979) က ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ အာဏာရွိသူက ခြဲေ၀ပိုင္းျဖတ္ေပးရေသာ တန္ဖို႔ လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးဆိုသည္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ သို႔မဟုတ္ အျခားႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကို လမ္းညႊန္ေပးျခင္း၊ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာ ၀ိဇၨာ သို႔မဟုတ္ သိပၸံပညာ ျဖစ္သည္လို႔ Oxford Concise Dictionary of Politics မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ လူမႈေရးဆိုင္ရာသေဘာအရေတာ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကေန စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ရတာမ်ဳိးလို႔ဆိုရင္ သေဘာက်ခ်င္မွ က်ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုအပ္ခ်က္အရကေတာ့ ဒီလိုလုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုအပ္ေကာင္း လိုအပ္ႏိုင္ပါတယ္။
လူဆိုတာက စဥ္းစားမႈ ရင့္သန္သူေတြျဖစ္ေလေတာ့ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတြးအျမင္ေတြ အေတာ္ေလးကြဲျပား ၾကပါတယ္။ အတိုက္အခံေတြလုပ္ၾကတယ္။ သေဘာထားေတြကြဲၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ပင္ကိုယ္သဘာ၀ကိုက မတူညီမ်ား၊ ၀ိေရာဓိမ်ားႏွင့္ မကင္းႏိုင္တာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံအခ်င္းခ်င္း၊ လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းလည္း စစ္ပြဲေတြ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ မတူညီတာ၊ အလိုေလာဘေတြေၾကာင့္လည္း စစ္ေတြျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးလို႔ ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္မဟုတ္တာလုပ္တာကိုလည္း လူ႔အခြင့္အေရးလို႔ ကိုင္ေပါက္လိုက္ၾကေတာ့တယ္။ လူေတြမွာကလည္း ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းဥပေဒေတြကို လိုက္နာခ်င္သူရွိသလို အၿမဲဆန္႔က်င္ေနတဲ့သူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ မိမိအက်ဳိးစီးပြားကို မထိခိုက္သေရြ႕ အေကာင္းျမင္တတ္ၿပီး အက်ဳိးစီးပြားကိုထိခိုက္တာနဲ႔ အခြင့္အေရးဆံုး႐ႈံးတယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္ၾကျပန္ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ လူ႔အေရး၊ လူတိုင္းရဲ႕အလိုဆႏၵအေရးတို႔ကို မျဖည့္ေပးႏိုင္ေသးသမွ် ေပးကားေပး၏ မရ၊ ေကြၽးကားေကြၽး၏ မ၀ဆိုသလို ျဖစ္ေနမွာပါပဲ။
(၂၀၀၇ ဒီဇင္ဘာလထုတ္ မ်က္ေမွာက္ေရးရာမဂၢဇင္းတြင္ ပါရွိသည့္ တင္ညြန္႔ေရးသားေသာ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးသမား ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏုတ္ထားပါသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ အစိုးရ အေၾကာင္းကိုလည္း ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။)
Technorati tags: politics, ႏိုင္ငံေရး Powered by ScribeFire.
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
ဆိုလိုတာကေတာ့ "စုေပါင္းစြမ္းအင္ ဖန္တီးျခင္း" (Synergize) ပါပဲ။ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" ဆိုသည္မွာ ႏွစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ေယာက္ထက္ ပိုတဲ့လူေတြ၊ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းရွိသမွ် ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္လို႔ ရလာတဲ့ စုေပါင္းအာနိသင္ကို ေခၚတာပါ။ ဒီအာနိသင္၊ ဒီအစြမ္းဟာ ကိုယ့္ဟာ မဟုတ္သလို သူ႔ဟာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အားလံုးထက္ပိုေကာင္းတဲ့ အားလံုးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အားလံုးပိုင္တဲ့ စြမ္းအင္ပါ။
တကယ္ေတာ့ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" ဆိုတာ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ရာေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သဘာ၀ႀကီးရဲ႕ ေထာင့္တိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ အလြယ္နဲ႔ ေတြ႕ႏိုင္တာမ်ဳိးပါ။ လူ႔ဘ၀ လူ႔ေလာကမွာေတာ့ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" ဆိုတာ မေတြ႕ခ်င္မျမင္ခ်င္အဆံုး။ ေ၀းေ၀းရွာစရာမလိုပါ။ ကိုယ္နဲ႔နီးတဲ့ တီး၀ိုင္း တစ္ခုခုကိုပဲ နားေသာတဆင္ၾကည့္လိုက္။ ဂစ္တာသံေတာ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂစ္တာသံသက္သက္ မဟုတ္ဘူး။ ေအာ္ဂင္ေတာ့ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေအာ္ဂင္သံသက္သက္လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေကာင္မေလး သီခ်င္းဆိုေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အသံ သက္သက္လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ တူရိယာေပါင္းစံုက စုစည္းေပးလိုက္တဲ့ 'ဂီတသံ' သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" ပါပဲ။
"စုေပါင္းစြမ္းအင္" ဆိုတာ သူ႔အလိုလိုရလာတာမ်ဳိးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ တမင္ဖန္တီးယူရတဲ့ျဖစ္စဥ္ပါ။ ဒီလို ဖန္တီးႏိုင္ဖို႔ ပထမဆံုး ႏွလံုးသြင္းရမွာက 'လူတိုင္းလူတိုင္း သူ႔အဆင္း၊ သူ႔အလင္းနဲ႔ ရွိပါကလား' ဆိုတာကိုပါ။ 'မတူျခားနားမႈ' (Diversity) ကို အသိအမွတ္ျပဳႏိုင္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လူေတြဟာ 'မတူျခားနားမႈ' နဲ႔ပတ္သက္ရင္ သံုးမ်ဳိးသံုးစား တံု႔ျပန္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က မႀကိဳက္ဘူး ေရွာင္တယ္ (Shun Diversity)။ တခ်ဳိ႕က ဘာသိဘာသာေနတယ္ (Tolerate Diversity)။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္တယ္ (Celebrate Diversity)။
ေရွာင္ၾကဥ္ေရးသမားက ကိုယ္နဲ႔ အသားအေရာင္၊ ကိုးကြယ္တဲ့ဘာသာ၊ လူမ်ဳိး၊ ဒါမွမဟုတ္ အေတြးအေခၚ အယူအဆမတူရင္ အထင္ေသးခ်င္ ႐ႈတ္ခ်ခ်င္ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ရန္လုပ္ခ်င္တဲ့သေဘာေတာင္ ရွိတတ္တယ္။ ကုိယ္နဲ႔ ေသြးတူေမြးတူခ်င္းမွ အဖက္လုပ္ခ်င္တဲ့သေဘာပါ။ ဒီလိုလူမ်ဳိးအတြက္ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" ဆုိတာ ေ၀းမွေ၀း...။
ဘာသိဘာသာသမားကေတာ့တစ္မ်ဳိး။ သူ႔ေဆာင္ပုဒ္က "မင္းသေဘာနဲ႔ မင္းေနပါ။ ငါ့သေဘာနဲ႔ ငါေနမယ္။ မင္းလုပ္ခ်င္ရာလုပ္။ ငါလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္မယ္။ မင္းကို ငါ မေႏွာင့္ယွက္ဘူး။ ငါ့ကိုလည္း လာမေႏွာင့္ယွက္နဲ႔"။ ေရွာင္ၾကဥ္ေရးသမားေလာက္ မျပင္းထန္ေပမယ့္ သူလည္း "စုေပါင္းစြမ္းအင္" နဲ႔ မနီးလွပါဘူး။
ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္သူကေတာ့ "တစ္ထပ္တည္း ေတြးတတ္တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ထက္၊ တစ္မ်ဳိးစီ စဥ္းစားတတ္တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္က ေအာင္ျမင္မႈ ပိုရႏိုင္တယ္" လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ အဲဒီေတာ့ သူ႔အေတြးက "မတူျခားနားမႈ = တီထြင္မႈရဲ႕လမ္းစ = အခြင့္အလမ္း"။ ဒီလိုလူမ်ဳိးမွ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" ကို ရႏိုင္စရာ ရွိပါတယ္။
မတူျခားနားမႈေတြ၊ အသြင္ကြဲ အဆင္ကြဲေတြ စုေပါင္းလိုက္႐ုံနဲ႔ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" ရတာမ်ဳိးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေပါင္းတဲ့နည္းကလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။ တစ္ခုက 'ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းေပါင္းစပ္ျခင္း' (compromise)လို႔ေခၚပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က ]ၾကားအေျဖ} တစ္ခု ရဖို႔ပါ။ ၁ + ၁ = ၁ ၁/၂ လို႔ ညီမွ်ျခင္း ထုတ္ႏိုင္ပါတယ္။ မူလ အေျခအေနထက္ေတာ့ ပိုေကာင္းလာပါတယ္။ အေကာင္းဆံုးေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။
ေနာက္တစ္ခုက 'ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း' (cooperation) ျဖစ္ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က စုစုေပါင္းစြမ္းအင္ ႐ုိး႐ုိးကို ရဖို႔ေလာက္သာ ျဖစ္တယ္။ အဆတိုးၿပီး စြမ္းအင္သစ္ရလာတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ၁ + ၁ = ၂ ေပါ့။ ဒါလည္း အေကာင္းဆံုးလို႔ မေျပာႏိုင္ေသးပါဘူး။
လိုခ်င္တာက ၁ + ၁ = ၃ ဆိုတာမ်ဳိးပါ။ မူလပါ၀င္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြ စုစုေပါင္းထက္ ပိုလာတဲ့ ေပါင္းစပ္မႈမ်ဳိးပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္က တီထြင္ဖန္တီးမႈအသစ္ (စြမ္းအင္သစ္) ရဖို႔ပါ။ ဒါမ်ဳိးကိုမွ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" (synergy) လို႔ ေခၚႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေျပာရရင္ 'အျမင့္ဆံုးလမ္း' (high way) ေပါ့။ အဲဒီ 'အျမင့္ဆံုးလမ္း' ကိုေရာက္ေအာင္ အဆင့္ငါးဆင့္ကို ျဖတ္သန္းဖို႔လိုပါတယ္။
၁။ Define the problem။ ။ ျပႆနာကို ဖြင့္ဆိုရပါမယ္။ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္၊ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ စသျဖင့္ေပါ့။
၂။ Their way။ ။ သူမ်ားရဲ႕အိုင္ဒီယာကို နားလည္ဖို႔ အရင္ႀကိဳးစားရပါမယ္။
၃။ My way။ ။ ကိုယ့္အိုင္ဒီယာကို သူမ်ားနားလည္ေအာင္ မွ်ေ၀ျပရပါမယ္။
၄။ Brainstorm။ ။ အိုင္ဒီယာမ်ဳိးစံု၊ လမ္းေၾကာင္းမ်ဳိးစံုကို ႏႈိင္းယွဥ္ဆက္စပ္ၿပီး ေရြးစရာလမ္းေၾကာင္းသစ္ေတြ၊ အိုင္ဒီယာသစ္ေတြ ဖန္တီးၾကရပါမယ္။
၅။ High way။ ။ အေကာင္းဆံုးလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
"စုေပါင္းစြမ္းအင္" ရဖို႔ ႀကိဳးစားရတဲ့လမ္းမွာ ေတာင္ႀကီးသံုးလံုး ကာေနတတ္တာ ကိုေတာ့ အထူးသတိျပဳဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီေတာင္ေတြကို မေက်ာ္ႏိုင္ရင္ "စုေပါင္း စြမ္းအင္" ကို ဘယ္လိုမွ ဆုပ္ကိုင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပထမဆံုးေတာင္ႀကီးကေတာ့ 'မာန' ဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးေပါ့။ မတူျခားနားမႈကို အထင္အျမင္ေသးရာက ကိုယ့္ကိုယ္ကို သူမ်ားထက္ ေခါင္းတစ္လံုးျမင့္သူလို႔ အထင္ေရာက္လာတဲ့ 'ဘ၀င္' စိတ္ပါ။ အဲဒီဘ၀င္က ခံေနေတာ့ သူမ်ားရဲ႕ခံစားမႈကို မစာနာတတ္သလို သူမ်ားရဲ႕ အိုင္ဒီယာ ကိုလည္း စိတ္မ၀င္စားတတ္ေတာ့ဘူး။ 'အမွန္တရားအားလံုး ငါ့မွာရွိေနၿပီ' ဆိုၿပီး ကုိယ့္အသိစိတ္ကို ကိုယ့္ဘာသာ တံခါးပိတ္ေနေတာ့တယ္။
ဒုတိယေတာင္ႀကီးကေတာ့ 'ဂိုဏ္းဂဏစိတ္' ဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးပါ။ ကိုယ္နဲ႔ အျမင္တူ၊ အေတြးတူ၊ ယံုၾကည္ခ်က္တူသူခ်င္းသာ အဖက္လုပ္ၿပီး ေလာကႀကီးနဲ႔ အဆက္ ျပတ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြဟာ ကိုယ့္အစုအေ၀းကိုသာ တစ္ကမၻာ ထင္ေနတတ္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ဂိုဏ္းေလးတစ္ခုထက္ မပိုပါဘူး။ အုပ္စုစြဲ၊ ဂိုဏ္းဂဏစြဲက ခံေနေတာ့ သူမ်ားအျမင္၊ သူမ်ားအိုင္ဒီယာကို ဘယ္မွာ လက္ခံစဥ္းစားႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ 'ငါနဲ႔မတူ ငါ့ရန္သူ' ဆိုတဲ့ အစြဲနဲ႔ ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားတဲ့ တံု႔ျပန္နည္းကလြဲလို႔ သူတို႔ဘာမွ မလုပ္တတ္ၾကေတာ့ဘူး။
ေနာက္ဆံုးေတာင္ႀကီးကေတာ့ 'အာဃာတ' ဆိုတဲ့ ေတာင္ႀကီးပါ။ အခုအခံ အစြဲအလမ္းေတြကို ေမြးထုတ္လိုက္တဲ့ အမုန္းမီးပြားေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုလူမ်ဳိး ေတြဟာ အတိတ္ရဲ႕အက်ဥ္းသားေတြ ျဖစ္တတ္သလို၊ အမုန္းနဲ႔ ေလာင္ၿမိဳက္ခံ ေနရ ရွာသူေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာင္ႀကီးသံုးခုကိုလည္း ေက်ာ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ "စုေပါင္းစြမ္းအင္" နဲ႔ လက္တကမ္းကို ေရာက္လာၿပီျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
(Sean Covey ၏ The 7 Habits of Highly Effective Teens အား ေက်ာ္၀င္း၏ ဘာသာျပန္မႈမ်ားမွ ေကာက္ႏႈတ္ထားပါသည္။)
technorati tags: synergize, synergy, diversity, habbits
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
လြတ္လပ္မႈကို အလြဲသံုးစားမလုပ္ဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈကို အလြဲသံုးစားလုပ္တဲ့သူဟာ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ မတန္ဘူး။ ကိုယ့္လြတ္လပ္မႈကို တန္ဖိုးထားရင္ သူတစ္ပါးရဲ႕ လြတ္လပ္မႈကိုလည္း တန္ဖိုးထားမွ ျဖစ္မယ္။ ကိုယ့္အက်ဳိးရွိဖို႔ သူတစ္ပါးအက်ဳိး ထိခိုက္တဲ့အလုပ္ေတြကို စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့လုပ္တာဟာ လြတ္လပ္မႈမဟုတ္ဘူး။ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုလံုးအတြက္ အက်ဳိးရွိတာကိုသိၿပီး လုပ္ႏိုင္တဲ့သူဟာ လြတ္လပ္မႈရွိတဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့သူဟာ လြတ္လပ္မႈမရွိတဲ့သူ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ မတန္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။
ဥပေဒဆိုတာ လြတ္လပ္မႈကို တားဆီးေနတဲ့အရာလို႔ ဆိုႏိုင္ေပမဲ့ ဥပေဒမရွိဘဲ လြတ္လပ္မႈ မရွိႏိုင္ဘူး။ စည္းကမ္းနဲ႔ လြတ္လပ္မႈ၊ တာ၀န္နဲ႔ လြတ္လပ္မႈတို႔ဟာ တြဲေနတယ္။ ဥပေဒမရွိ စည္းကမ္းမရွိတဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ လံုၿခံဳမႈ မရွိဘူး။ လံုၿခံဳမႈမရွိရင္လည္း လြတ္လပ္မႈ မရွိေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္အိမ္ထဲကို ကိုယ္ခြင့္မျပဳဘဲ ဘယ္သူမဆို ၀င္လာလို႔ရရင္ လံုၿခံဳမႈ ရွိေသးသလား။ လြတ္လပ္မႈ ရွိေသးသလား။
လြတ္လပ္မႈရဲ႕ စစ္မွန္တဲ့အဓိပၸါယ္ကို နားလည္ဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ အတၱစိတ္ကလိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္မႈက တစ္မ်ဳိး၊ သတိနဲ႔ဥာဏ္ပါတဲ့ အတၱစြဲကင္းတဲ့စိတ္က လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္မႈက ေနာက္တစ္မ်ဳိး။ အတၱစြဲကင္းတဲ့လူက လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္မႈဟာ သူ႔တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္မႈ မဟုတ္ဘူး။ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုလံုးအတြက္ လိုခ်င္တဲ့ လြတ္လပ္မႈျဖစ္တယ္။
အတၱစြဲကင္းတဲ့လူဟာ ကိုယ္ထင္ရာမလုပ္ဘူး။ ေနာက္ျဖစ္လာမယ့္ အက်ဳိးဆက္ေတြကို ထည့္စဥ္းစားတယ္။ အေျမာ္အျမင္ႀကီးတဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံလံုးအတြက္ေကာ ေနာက္လာမယ့္ ေခတ္အဆက္ဆက္အတြက္ေကာ ထည့္စဥ္းစားၿပီး လုပ္သင့္တာကိုပဲ လုပ္မယ္။ သူေတြးတာက ငါတို႔ဟာ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းႀကီးတစ္ခုလံုးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုပဲျဖစ္တယ္။
We exist as part of a community. We cannot afford to ignore those who went before, and those who will come after.
ငါတို႔ဟာ အသိုင္းအ၀ိုင္းႀကီးတစ္ခုရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္တယ္။ တို႔ေရွ႕က သြားတဲ့သူေတြနဲ႔ တို႔ေနာက္က လာမယ့္သူေတြကို အေလးမထားဘဲ ေနလို႔မျဖစ္ဘူး။
(ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက (မဟာၿမိဳင္ေတာရ) ၏ အသက္ရွင္ေနလ်က္ ဘ၀ေသေနသူ စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ထားပါသည္။)
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
တေကာင္းအဆက္ ဗဟိုမဟာအႏြယ္ေတြမို႔
ေဇာင္းထက္သလို ကဗ်ာသြယ္ေစေတာ့
ေဒါင္းငွက္ဆို ျမန္မာရယ္လို႔
ကမၻာအလယ္က သိၾကၿပီ။
ေဒါင္းခြပ္လွ်င္နာ
ေဒါင္းတြန္ရင္ သာပါလိမ့္
ျပည္ျမန္မာ သည္နိမိတ္
ေရွးအတိတ္ဆီ။
သည္ေရႊျပည္ အလွေဆာင္းမယ္လို႔
ျမန္မာ့ေဒါင္း ညီလာခံေတာ့
သီတာရံ အေနာက္ေတာဆီက
သေဘာမတည္ ငွက္တမန္တို႔
မရွက္ျပန္ အဖ်က္ရန္အႀကံမိုက္ေတြနဲ႔
အသိုက္ေျပာင္း ေဒါင္းအသြင္ႀကံေဆာင္ၾကေသာ္လည္း
ဟန္ေဆာင္ဘ၀ တာမရွည္
(မာယာအလီလီနဲ႔)
တစာစာျမည္လို႔ လွည့္စားတုန္း။
အိုးေ၀ ... အိုးေ၀ ... ရယ္လို႔
မ်ဳိးအေဆြ တြန္သံေႏွာေလခိုက္
ေတာတစ္၀ိုက္ သိမ့္တုန္ခါေရာ့
ညာတဲ့သူ အသံျပာနဲ႔
တအာအာ ဘာသာစကားကိုက
ျမန္မာနားမွာ မခ်ဳိစရာမို႔
ဘယ္လိုလာ အေရၿခံဳေနလည္း
ေျမတုန္ေအာင္ အခါခါရွာလို႔
မညႇာတာ အၿပီးတိုက္စို႔ရဲ႕
(ဟဲ့-)
က်ီးမိုက္ ျပန္ဦး ။ ။
(၁၉၉၉ ခုႏွစ္၊ စာေပဗိမာန္ စာမူဆု၊ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္၊ ပထမဆုရ ျပင္စည္ေအာင္ (ခရာေတာ) ၏ သရပါအ၀င္ ကဗ်ာမ်ား စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။)
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
1. He had only one major publication.
2. It was in Hebrew.
3. It had no references.
4. It wasn't published in a refereed journal.
5. Some even doubt he wrote it by himself.
6. It may be true that he created the world, but what has he done since then?
7. His cooperative efforts have been quite limited.
8. The scientific community has had a hard time replicating his results.
9. He never applied to the ethics board for permission to use human subjects.
10. When one experiment went awry he tried to cover it by drowning his subjects.
11. When subjects didn't behave as predicted, he deleted them from the sample.
12. He rarely came to class, just told students to read the book.
13. Some say he had his son teach the class.
14. He expelled his first two students for learning.
15. Although there were only 10 requirements, most of his students failed his tests.
16. His office hours were infrequent and usually held on a mountain top.
17. No record of working well with colleagues.
Honor to thehappypersons.googlegroups.com
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
ႏိုင္ငံေရးတြင္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာအခ်က္မ်ားစြာ ရွိပါသည္။ စနစ္တက် ေလ့လာလုပ္ေဆာင္လွ်င္ တိုင္းျပည္အက်ဳိးရွိဖြယ္၊ နမူနာယူဖြယ္ အခ်က္မ်ားစြာရွိပါသည္။ လူဦးေရမွာ ပထ၀ီႏိုင္ငံေရး (Geo-Politics) ၏ ပထမအခ်က္ႀကီးတစ္ရပ္ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းက ႏိုင္ငံေရးကို အႀကီးအက်ယ္ လႊမ္းမိုးမႈရွိေပသည္။ လူဦးေရအေျခအေန (Demographic Situation) ကို ထည့္မတြက္ဘဲ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္လွ်င္ အက်ဳိးမရွိ ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူဦးေရအေျခအေနႏွင့္ ပထ၀ီႏုိင္ငံေရးကို ေလ့လာလွ်င္ အလြန္ရင္ေလးဖြယ္ အခ်က္ကို ေတြ႕ရေပမည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံေျမာက္ဘက္တြင္ လူဦးေရ သန္းေပါင္း ၁၀၀၀ ေက်ာ္ရွိသည့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံရွိၿပီး၊ အေနာက္ ဘက္တြင္ လူဦးေရ သန္းေပါင္း ၈၀၀ ေက်ာ္ရွိ အိႏၵိယႏိုင္ငံရွိေပသည္။ အေနာက္ေျမာက္မွ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္သည္လည္း လူဦးေရ သန္းေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ေနေပၿပီ။ ယင္းလူဦးေရထူထပ္လွသည့္ ႏိုင္ငံႀကီးသံုးႏိုင္ငံၾကားတြင္ လူဦးေရ ၅၄ သန္း ေက်ာ္မွ်သာရွိေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအေျခအေနသည္ မည္မွ်ရင္ေလးဖြယ္ေကာင္းပါသနည္း။
ထိုသို႔ေသာ လူဦးေရအေျခအေနတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔၏ စ႐ုိက္လကၡဏာ (National Characteristic) ကို ထည့္တြက္လိုက္ပါက အေျခအေနမွာ အလြန္ဆိုးရြားလွသည္ကို ေတြ႕ၾကရေပမည္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးတို႔သည္ တစ္ဦးခ်င္း အလြန္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနလိုၿပီး၊ မိမိသေဘာအရသာ ေနသြားလို၏ (Individualistic) )။ ထို႔ေၾကာင့္ ခိုင္မာ စြမ္းပကားရွိသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား မရွိသည့္အခါ ျမန္မာတို႔သည္ ညီညြတ္စည္းလံုးမႈ လံုး၀မရွိဘဲ ၀ါးအစည္းေျပ သလို သူတစ္လူငါတစ္မင္းသာ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။
ပုဂံေခတ္မွ ယခုအထိ တိုင္းျပည္စည္းလံုးညီညြတ္သည့္ ကာလမွာ အလြန္နည္းၿပီး ၀ါးအစည္းေျပသလို ျဖစ္ခဲ့သည္က မ်ားေလသည္။ အေနာ္ရထာ၊ ဘုရင့္ေနာင္၊ အေလာင္းဘုရား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ကဲ့သို႔ စြမ္းပကားရွိၿပီး ခိုင္မာသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား လက္ထက္တြင္သာ ျမန္မာတို႔ ေရပက္မ၀င္ေအာင္ စည္းလံုးခဲ့ေလသည္။ ျမန္မာတို႔ စည္းလံုးမိၿပီ ဆိုလွ်င္လည္း အေရွ႕ေတာင္အာ႐ွ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ခဲ့သည္ခ်ည္းျဖစ္၏။
သို႔ေသာ္ ထုိသို႔ စည္းလံုးခဲ့သည့္အခ်ိန္မွာ အလြန္နည္းပါးလွပါဘိ။ အေနာ္ရထာ နန္းသက္ (ေအဒီ ၁၀၄၄-၁၀၇၇) ၃၃ ႏွစ္၊ ဘုရင့္ေနာင္ နန္းသက္ (ေအဒီ ၁၅၅၀-၁၅၈၁) ၃၁ ႏွစ္၊ အေလာင္းဘုရား နန္းသက္ (ေအဒီ ၁၇၅၂-၁၇၆၀) ၈ ႏွစ္ ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၂ ႏွစ္ (၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စစ္ႀကီးအၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္မႈေပးသည့္ ကာလကိုသာ ေရတြက္ပါသည္။) စုစုေပါင္း ၇၄ ႏွစ္သာ ျမန္မာတို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ရွိခဲ့ၾကေလသည္။ အေနာ္ရထာလက္ထက္ ၁၀၄၄ မွစကာ ေရတြက္ေသာ္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက်ဆံုးသည္အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၉၀၃ ႏွစ္တြင္ ၇၄ ႏွစ္သာ ျမန္မာတို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ရွိခဲ့ၾကေလသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္မွစကာ ယေန႔ထိ ကြဲခဲ့ၿပဲခဲ့ၾကသည္ကို ကိုယ္ေတြ႕ ေတြ႕ဖူး၊ ႀကံဳဖူးၾကၿပီး ျဖစ္ေပသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပထ၀ီႏိုင္ငံေရးအေျခအေနအရ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ အလိုအပ္ဆံုးအခ်က္ မွာ စည္းလံုးညီညြတ္ေရးျဖစ္ပါသည္။ အစဥ္အလာအရ ျမန္မာတို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ရွိခဲ့ၾကသည္မွာလည္း ခိုင္မာ စြမ္းပကားရွိသည့္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားလက္ထက္တြင္သာ ျဖစ္ရကား ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလိုအပ္ဆံုးအခ်က္မွာ ခိုင္မာ စြမ္းပကားရွိသည့္ လက္႐ုံးရည္၊ ႏွလံုးရည္ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ ေခါင္းေဆာင္မႈေအာက္မွ တစ္မ်ဳိးသားလံုး စည္းလံုးညီညြတ္ မႈဟု ေကာက္ခ်က္ခ်ႏုိင္မည္ ျဖစ္ေပသည္။
ႏိုင္ငံကလည္းေသးငယ္၊ အခ်င္းခ်င္းလည္း မညီမညြတ္ျဖစ္ေနလွ်င္၊ ထို႔ျပင္ ယင္းႏိုင္ငံငယ္ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံသည္ ႏိုင္ငံႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေနပါက ယင္းႏိုင္ငံငယ္ ေသဖို႔သာျပင္ေပေတာ့။ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားအလယ္တြင္ ၾကားညႇပ္ေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လြတ္လပ္ေရးမရမီမွစကာ ယခုထိ အေတာမသတ္ အခ်င္းခ်င္း ကြဲၿပဲတိုက္ခိုက္လာၾကသည္ကို ေႏွာင္းေခတ္သမိုင္းဆရာတို႔က မည္သို႔ သံုးသပ္ေရးသားၾကမည္ ထင္သနည္း။
ယင္းမွာ ႏိုင္ငံငယ္မ်ားအတြက္ သမိုင္းက ေပးသည့္ အေရးအႀကီးဆံုး သင္ခန္းစာပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ပိုလန္ကိုႀကည့္ပါ။ အခ်င္းခ်င္း သူတစ္လူ ငါတစ္မင္း မညီညြတ္ၾကေသာေၾကာင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ ႐ုရွား၊ ပရပ္ရွားႏွင့္ ၾသစႀတီးယားတို႔က ပိုလန္ကို သားတစ္သဖြယ္ အပိုင္းပိုင္းလွီးျဖတ္ကာ ခြဲေ၀ယူျခင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ခံခဲ့ရေလသည္ (Partitions of Poland) ။ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းကပင္ ႐ုရွားႏွင့္ ဂ်ာမနီတို႔က လက္၀ါးခ်င္း႐ုိက္ကာ ပိုလန္ကို တစ္ပိုင္းစီ ခြဲစိတ္ယူခဲ့ၾကပါေသးသည္။
ႏိုင္ငံေသးငယ္တိုင္း သူမ်ားေစာ္ကားခံရသည္ေတာ့မဟုတ္ေပ။ ႏိုင္ငံေလးမ်ားအတြက္ သူမ်ား အေစာ္ကားမခံရေစရန္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္မွာ စည္းလံုးညီညြတ္ေရးႏွင့္ စစ္ေရးျပင္ဆင္ၿပီးျဖစ္မႈတို႔ျဖစ္ပါသည္။ အစၥေရးႏွင့္ ဆြစ္ဇာလန္တို႔မွာ ႏိုင္ငံငယ္မ်ားအတြက္ အေကာင္းဆံုးသာဓကမ်ား ျဖစ္ေပသည္။
အစၥေရးလူဦးေရမွာ သံုးသန္းမွ်သာျဖစ္၏။ ရန္သူအာရပ္ႏိုင္ငံအားလံုး လူဦးေရႏွင့္ႏိႈင္းလွ်င္ ၂၀ ပံု ၁ ပံုပင္မရွိေခ်။ သို႔ေသာ္ အစၥေရးကို မည္သူကမွ် မေစာ္ကားရဲ။ အစၥေရးစတင္တည္ေထာင္ခဲ့သည့္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ယေန႔ထိ အာရပ္မ်ားႏွင့္ စစ္သံုးႀကိမ္ျဖစ္ခဲ့ရာ စစ္ျဖစ္တိုင္း အစၥေရးကသာ အႏိုင္ရခဲ့သည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။
ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံသည္ ေသးငယ္လွေသာ္လည္း ဒီမိုကေရစီကို အလြန္ျမတ္ႏိုးသည့္ႏိုင္ငံျဖစ္၏။ ဘက္မလိုက္သည္မွာ လည္း တကယ္ဒင္ဒင္ျမည္ ဘက္မလိုက္ႏိုင္ငံျဖစ္ေလသည္။ မၾကာေသးမီ အခ်ိန္ေလးအထိ ဆြစ္ဇာလန္သည္ ကုလသမဂၢကိုပင္ အဖြဲ႕၀င္အျဖစ္ မ၀င္ခဲ့ဘဲ သီးျခားရပ္တည္ခဲ့သည့္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ေလသည္။
ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးသည္ ေသးငယ္ေစကာမူ စစ္ေရးတြင္ ဒင္ဒင္ျမည္ ထိပ္ထိပ္ႀကဲမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မည္သူ႔ အေစာ္ကားမွ် မခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ သည္ႏွစ္ႏိုင္ငံလံုးႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀သည့္ေနရာတြင္ ျမန္မာက ထိပ္တန္းကျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာတို႔သည္သာ စည္းလံုးညီညြတ္စြာျဖင့္ သယံဇာတအရင္းအျမစ္မ်ားကို စီးပြားေရး တကယ္နားလည္သူမ်ားႏွင့္ စနစ္တက် ထုတ္ယူသံုးစြဲလိုက္လွ်င္ ျမန္မာတို႔ အာရွတြင္ ႏွစ္ေပါင္းသံုးဆယ္ အတြင္း ထိပ္တန္းႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား ပထ၀ီႏိုင္ငံေရး (အထူးသျဖင့္) ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လူဦးေရအေျခအေနကို ေရွ႕တန္းတင္ စဥ္းစားၾကၿပီး ညီညြတ္ေရးတည္ေဆာက္ရန္ အခ်ိန္တန္ၿပီျဖစ္ပါေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပလိုက္ရပါသည္။
(ေသာင္းထိုက္၏ ပထ၀ီႏုိင္ငံေရးစာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ထားပါသည္။)
technorati tags: demographic, geopolitic, individualistic, national characteristic
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
![](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_t627TyVCDM4cu3vErvp4JIo1MKrzPFQfYE0_A9ENtc4vTVrGQjSyJqI0qscAOANvakaowWPbR87C2Zpb2zzX6Ps6dEV6n039ib6i-3COptJ7Utqi_xnwmmy3iGz9ycL_dEAQ=s0-d)
ဒီသတင္းေလးကို ေအာက္တိုဘာ ၂၆ ရက္ထုတ္ လွ်ပ္တစ္ျပက္ဂ်ာနယ္မွာ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ဒီမင္းသမီးေတြဟာလည္း ျမန္မာမိန္းကေလးေတြပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ေတြပါပဲ။ ကုိယ့္ရဲ႕ႏွမသားခ်င္း အရြယ္ေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်င္းစာၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးသင့္ပါတယ္။ အခုျဖစ္ပံုက စိတ္မေကာင္းစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ အခုႏွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြ ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ေန၊ ျမင္ေန၊ ၾကားေနရပါတယ္။ နည္းပညာေတြ တိုးတက္ လာတာ မိန္းကေလးေတြအတြက္ ထိတ္လန္႔စရာလိုျဖစ္ေနပါတယ္။ ႐ုပ္ရွင္အစည္းအ႐ုံးဥကၠဌ ဦးျမင့္သိန္းေဖကလည္း ဒီေခတ္ နည္းပညာေတြက ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းေၾကာင္း၊ ဘယ္သူမွ သိပ္မလံုၿခံဳေတာ့သလိုျဖစ္ေနေၾကာင္း အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွာ ေျပာထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃၊ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းကစၿပီး မသမာသူေတြက လုပ္ေနၾက တာပါ။ ဥကၠဌအေနနဲ႔ ကိုယ့္သားသမီး၊ ကိုယ့္ေမာင္ႏွမလို ကိုယ္ခ်င္းစာေပးသင့္ေၾကာင္း၊ အခုလိုလုပ္ျခင္းျဖင့္ လုပ္သူ အတြက္လည္း အက်ဳိးမရွိေၾကာင္း၊ ခံလိုက္ရတဲ့ သူေတြအတြက္ ထည့္ၿပီးစဥ္းစားရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာဆိုတဲ့စိတ္ဓါတ္နဲ႔ စဥ္းစားရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အင္မတန္ဆိုးရြားတဲ့ေဆာင္ရြက္မႈေတြျဖစ္ေၾကာင္း၊ နည္းပညာကို အသံုးခ်ၿပီး ကိုယ္နဲ႔တည့္လို႔ျဖစ္ ေစ၊ မတည့္လို႔ျဖစ္ေစ၊ လက္တည့္စမ္းတာပဲျဖစ္ေစ မလုပ္သင့္ေၾကာင္း ေျပာထားတာေတြ႕ရပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔လည္း အခုလိုလုပ္ရပ္ေတြကို စိတ္မေကာင္းပါဘူး။ ဒီကိစၥေတြဟာ အမွန္တကယ္ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ၊ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ ပုဂၢိဳလ္ေရးကိုထိပါးတဲ့အတြက္ မလုပ္သင့္တဲ့ဟာပါ။ ဥပေဒေၾကာင္းအရလည္း အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲလို႔ရႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအျမင္နဲ႔ဘဲ ၾကည့္ၾကရေအာင္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္တဲ့ ဒုစ႐ုိက္ ဆယ္ပါးရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲက ကာယဒုစ႐ုိုက္ ၃ ပါးထဲမွာ သူတစ္ပါးသားမယားကို ျပစ္မွားျခင္းဆိုတဲ့ ကာေမသု မိစၦာစာရကံဆိုတာ ပါ}ပါတယ္။ သူတစ္ပါးသားမယားကို ျပစ္မွားတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္၊ ကိုယ္ဖိရင္ဖိ ျပစ္မွားက်ဴးလြန္တာကိုပဲဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ ဘာနဲ႔မွ မျပစ္မွားအပ္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာ ပါ။ အခုလုပ္ရပ္က ကာယကံေျမာက္မထိပါးေပမယ့္ ဒီလူေတြကို အထင္မွားေစဆိုတဲ့ မေနာကံနဲ႔ ဒီလူ ဒီလူေတြေပါ့လို႔ ေျပာဆိုတဲ့ ၀စီကံ ႏွစ္ခုေျမာက္ပါတယ္။ ကာေမသုမိစၦာစာရကံရဲ႕ အက်ဳိးေပးပံုက ေဘးရန္အႏၲရာယ္ မ်ားျပားျခင္း၊ လူမုန္းမ်ားျခင္း၊ ႏွစ္သက္ဖြယ္မရွိတဲ့ လင္ သို႔မဟုတ္ မယားနဲ႔ ဆက္ဆံေပါင္းသင္းရျခင္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျပဳလုပ္တဲ့သူေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္သင့္ပါတယ္။ မိန္းကေလးဖက္က သေဘာတူၾကည္ျဖဴရင္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့ေလ။ အဲဒီလိုမိန္းကေလးလည္း ရွိမယ္ေတာ့မထင္ပါဘူး။ ေငြေၾကးနဲ႔ တျခားတစ္စံုတစ္ရာအတြက္ လုပ္တဲ့သူ ေတြ ရွိရင္လည္းရွိလိမ့္မေပါ့။ ကာယကံရွင္ သေဘာတူၾကည္ျဖဴမႈမရွိဘဲ၊ ဟုတ္မွန္တာလည္းမဟုတ္ဘဲ အခုလိုလုပ္တဲ့ လုပ္ရပ္ကေတာ့ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရးနဲ႔ ဥပေဒေရး ဘယ္ဘက္ကမွ လက္ခံႏိုင္စရာမရွိပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ကန္႔ကြက္ခ်င္ပါတယ္။
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
ယေန႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံအမ်ားစုႀကီး၏ ဆင္းရဲမြဲေတမႈသည္ မရွိ၍ ဆင္းရဲသည္ထက္ မသိ၍ ဆင္းရဲရသည္ဟု ဆိုပါက ပို၍ မွန္ကန္ေပလိမ့္မည္။ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ႐ုပ္၀တၴဳအရင္းအျမစ္မ်ားႏွင့္ လူသားအရင္းအျမစ္မ်ား မရွိမဟုတ္ဘဲ ရွိေနသည္မ်ားကို မည္သို႔ ထိေရာက္စြာ အသံုးျပဳရမည္ကိုမသိ ဆင္းရဲေနရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း လက္တင္အေမရိက ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွ စီးပြားေရးပညာရွင္တစ္ဦးက ကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ အလားအလာေကာင္းေသာ ေရႊတြင္းႀကီးေပၚတြင္ ထိုင္ၿပီး ငတ္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္ဟု ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပသည္။
ႏိုင္ငံမ်ား၏ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးမႈဆိုင္ရာအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေလ့လာသူမ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ စီးပြားေရးပညာရွင္မ်ား အထူးသျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ေဘာဂေဗဒပညာရွင္မ်ား (Development Economists)ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ယင္းတို႔ သည္ ေလ့လာရင္းျဖင့္ပင္ မိမိတို႔ ပညာရပ္နယ္ပယ္ သတ္မွတ္ခ်က္ေဘာင္တြင္ အက်ဳံးမ၀င္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ား ႏွင့္ပါ ထိပ္တိုက္တိုးမိခဲ့ၾကသည္။
ယေန႔ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ အခြင့္အလမ္းမသာဖြယ္ရာအေျခအေနမွာ ယင္းႏိုင္ငံမ်ား၏ ပကတိအေျခအေန အရ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ပိတ္ပင္တားဆီးထားသည့္ အေၾကာင္းတရားမ်ားအနက္ စီးပြားေရးႏွင့္တိုက္႐ိုက္ မသက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားက စီးပြားေရးႏွင့္ တိုက္႐ိုက္သက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားထက္ ပိုမို အေရးပါ ပိုမိုလည္း ေက်ာ္လႊားရန္ခက္ခဲေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားအျဖစ္ တည္ရွိေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
အမ်ဳိးသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ (National Unity) ႏွင့္ အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈ (National Integratoin) ဟူေသာ ေ၀ါဟာရႏွစ္ရပ္၏ အဓိပၸါယ္သည္ မ်ားစြာ ကြာျခားေပသည္။ အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈသည္ ႏိုင္ငံတစ္ခု၏ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ေရးအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္သည့္ စီးပြားေရးႏွင့္ တိုက္႐ိုက္မသက္ဆိုင္ေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ားအနက္ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ေခါင္းေဆာင္မႈအတြင္း၊ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ျပည္သူူလူထုအတြင္း ႏွင့္ ျပည္သူလူထုအခ်င္းခ်င္းအတြင္း အျပန္အလွန္ နားလည္လက္ခံမႈႏွင့္ အသိအမွတ္ျပဳမႈတို႔ အားနည္းျခင္းႏွင့္ ျပည္သူ တို႔၏ လူမႈေရးစည္းကမ္းထိန္းသိမ္းမႈ အားနည္းျခင္းတို႔သည္လည္း အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈအားနည္းျခင္း၏ သေဘာ လကၡဏာမ်ားအျဖစ္ရွိေနေပသည္။ ယင္းသို႔ အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈအားနည္းျခင္းသည္ ယင္းႏိုင္ငံမ်ားကို မဖြံ႕ၿဖိဳးမတိုးတက္ ေအာင္ တားဆီးထားသည့္ အဓိကအေၾကာင္းတစ္ရပ္ျဖစ္သည္ဟု ေလ့လာသူမ်ားက သံုးသပ္ေဖာ္ျပခဲ့သည္။
အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈသည္ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေျခအေနထက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေျခအေနႏွင့္ ပိုမုိသက္ဆိုင္ေပသည္။ ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ေနျခင္းသည္ တိုင္းရင္းသားအားလံုး၏ သေဘာထား အယူအဆႏွင့္ အေတြးအျမင္မ်ား ညီညြတ္ေနျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္အျခင္းအရာပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ေခါင္းေဆာင္မႈ အတြင္း ညီညြတ္မႈ၊ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ျပည္သူအၾကားညီညြတ္မႈႏွင့္ ျပည္သူအခ်င္းခ်င္းတို႔၏ ညီညြတ္မႈမ်ားသည္လည္း အျပန္အလွန္ နားလည္မႈႏွင့္ အသိအမွတ္ျပဳမႈဟူေသာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အျခင္းအရာမ်ားပင္ျဖစ္ေပသည္။ ျပည္သူတို႔၏ တရားဥပေဒကို ႐ိုေသေလးစားမႈႏွင့္ လူမႈေရး စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းမႈတို႔မွာလည္း လူတို႔၏ သေဘာထားပိုင္းႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခအေနမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အခ်ဳိ႕ပညာရွင္မ်ားက အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈကို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စုစည္းမႈ (
Emotional Integration) ဟု အမည္ေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပသည္။
အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈဟုဆိုရာတြင္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံတြင္အကြဲကြဲအျပားျပားျဖစ္ေနေသာ အေျခအေနမ်ားကို တစ္လံုးတစ္စည္းတည္းသေဘာျဖစ္ေအာင္ စုစည္းျခင္း၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေသးငယ္ေသာ လူ႔အဖြဲ႕ အစည္းမ်ားကို ေခတ္မီႏိုင္ငံတစ္ခု၏ ဥပဓိ႐ုပ္ေပၚလြင္ေသာ အေနအထားမ်ဳိးသို႔ေရာက္ေအာင္ စုစည္းတည္ေဆာက္ျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။
ႏိုင္ငံ၏အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာသည္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးသို႔ လႊမ္းၿခံဳပ်ံ႕ႏွံ႔မႈအားနည္းပါက အစိုးရ၏အာဏာသည္ ထိေရာက္ ထက္ျမက္မည္မဟုတ္ေပ။ ထိုအခါ ျပည္သူလူထုအတြင္း တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးမွာလည္း အားနည္းလာမည္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုသို႔ေသာ အေျခအေနရွိလာပါက ျပည္သူတစ္ဦးခ်င္း၏ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားသည္ တရားဥပေဒ ေဘာင္အတြင္းမွ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနသည္ထက္ တစ္ဦးခ်င္း၏စိတ္ဆႏၵႏွင့္ အက်ဳိးစီးပြားေပၚတြင္သာ အေျခခံ လႈပ္ရွားေနျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထို႔အတူ ေခါင္းေဆာင္သူအခ်င္းခ်င္း၊ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္ ျပည္သူလူထု၊ ျပည္သူ လူထုအခ်င္းခ်င္း စသူတို႔ အျပန္အလွန္နားလည္မႈႏွင့္ လက္ခံအသိအမွတ္ျပဳမႈမ်ား အားနည္းပါက အခ်င္းခ်င္း ျပႆနာ မ်ားကို ေျဖရွင္းရင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ၿပီး မည္သည့္အမ်ဳိးသားေရးလုပ္ငန္းတာ၀န္ကိုမွ် ၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ။
အမ်ဳိးသားစုစည္းမႈအားေကာင္းေသာ ႏိုင္ငံတစ္ခုသည္ သိပ္သည္းက်စ္လ်စ္ၿပီး တစ္လံုးတစ္စည္းတည္းသေဘာ ကို ေဆာင္ယူေနသျဖင့္ တည္ၿငိမ္ခန္႔ညားေသာ ဥပဓိ႐ုပ္ ေပၚလြင္ထင္ရွားေနတတ္ေပသည္။ သိပ္သည္းျခင္းသည္ က်စ္လ်စ္မႈကိုျဖစ္ေစၿပီး က်စ္လ်စ္မႈက ခိုင္မာအားေကာင္းမႈကို ျဖစ္ေစျပန္ရာ ယင္းသို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား၏ အတြင္းအား မ်ားသည္ ျပည့္ၿဖိဳးေနတတ္သည္ဟုဆိုေပသည္။ အတြင္းအားမ်ား ျပည့္ၿဖိဳးေနသည့္ ႏိုင္ငံတစ္ခုသည္ မည္သည့္ အခက္အခဲကိုမဆို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ၿပီး မည္သည့္အမ်ဳိးသားေရးတာ၀န္ကိုမဆို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ႏုိင္ေပသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ ယင္းႏိုင္ငံမ်ဳိးသည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ရန္ အလားအလာေကာင္းသည့္ႏိုင္ငံမ်ဳိးပင္ျဖစ္ေပသည္။
(စိုးတင္၀င္း(ဘဏ္)ေရးသားေသာ ႏိုင္ငံမ်ား၏ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈဆိုင္ရာနည္းလမ္းမ်ားစာအုပ္၏ အမ်ဳိးသားစုစည္း မႈအခန္းမွ ေကာက္ႏႈတ္ေရးသားထားပါသည္။)
technorati tags: EmotionalIntegration, NationalIntegration, myanmar
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
ပထ၀ီေဒသတစ္ခုကို အတူမွ်ေ၀ေနထိုင္တဲ့လူေတြဟာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု ျဖစ္ကိုျဖစ္လာ ရမယ္။ မျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒါဟာ အပိုင္းပိုင္းအမႊာမႊာ ၿပိဳကြဲျခင္းဆီ ဦးတည္ေနမွာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဟာ ပထ၀ီေဒသတစ္ခုထဲမွာ မွ်ေ၀ေနထိုင္တဲ့အခါ ဘာသာစကားလည္း မွ်ေ၀ရမယ္၊ ယဥ္ေက်းမႈ လည္း မွ်ေ၀ရမယ္။ စံႏႈန္းေတြ တန္ဖိုးေတြလည္း မွ်ေ၀ရပါလိမ့္မယ္။ နားလည္ထားဖို႔က ကြၽန္ေတာ္ တို႔အားလံုးဟာ ကံႀကမၼာကိုပါ မွ်ေ၀ခံစားေနရတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ၾကမၼာဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ၾကမၼာနဲ႔ ပူးတြဲခ်ည္ေႏွာင္ထားၿပီးသားပါ။ ေျပာရရင္ေတာ့ တစ္ေလွတည္းစီး ခရီးသည္ေတြမို႔ "ခင္ဗ်ား ဘက္ကေလွေတာ့ နစ္ေတာ့မယ္..." လို႔ ေျပာလို႔မရသလိုပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုေ၀မွ်ခ်င္တာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ လူမႈပတ္၀န္းက်င္တစ္ခု အသစ္ျပင္ဆင္ဖို႔ တိုးခ်ဲ႕ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ ေဆာက္လုပ္ေရး အုတ္ျမစ္ (၁၀) ခု အေၾကာင္းပါပဲ။ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု အတြက္ အိုင္ဒီယာ (၁၀) ခုဆိုပါစို႔။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္ (၁)
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို လႊဲေျပာင္းပစၥည္းတစ္ခုအျဖစ္ မယူဆပါနဲ႔။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို ထာ၀ရ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ၿပီး ျပန္လည္ဆန္းသစ္ေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြ၊ လူ႔အဖြဲ႕ အစည္းေတြဟာ ဒီအတိုင္းျဖစ္ေပၚလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ သီးသန္႔အာ႐ုံစူးစိုက္မႈေတြ၊ အနစ္နာခံမႈေတြ၊ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့ရတာပါ။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ အတူတဲြဖက္လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္မႈေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့ရတာပါ။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေဘာ့စနီးယားမွာလို အပိုင္းပိုင္းအစစေတြ ဖန္တီးႀကမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူ႔အဖြဲ႕ အစည္းတစ္ရပ္ ဖန္တီးၾကမလားဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေပၚမွာဘဲ မူတည္ေနပါတယ္။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္ (၂)
ႀကီးျမတ္တဲ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဟာ ႀကီးျမတ္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြလိုတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကီးျမတ္တဲ့ ျပည္သူေတြလည္းလိုပါတယ္။ အရည္အေသြးရွိတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဟာ ေခါင္းေဆာင္ လမ္းျပထက္ အရည္အေသြးရွိတဲ့ ျပည္သူျပည္သားေတြပိုလိုပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတည္ေဆာက္ဖို႔ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕အိမ္နီးခ်င္းကို ခ်စ္ခင္ဖို႔မလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အိမ္နီးခ်င္းေတြကို ေၾကာက္ရြံ႕မေနရဖို႔ေတာ့လိုပါတယ္။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာ အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ဖို႔လိုပါတယ္။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္ (၃)
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုဟာ ခံႏိုင္ရည္သတၱိကို ေမြးရမယ္။ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ လူမႈေရး အစီအမံေတြ ဟန္ခ်က္ညီဖို႔၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြနဲ႔ တာ၀န္သိမႈေတြ ဟန္ခ်က္ညီဖို႔၊ အလိုအေလ်ာက္ျဖစ္မႈနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းတည္ ေဆာက္မႈေတြ လိုအပ္ပါတယ္။
ခင္ဗ်ား သမၼာက်မ္းစာကို ဖတ္ခြင့္ရွိတယ္။ ကိုရမ္က်မ္းစာကို ဖတ္ခြင့္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တျခားလူေတြကို အတင္းအက်ပ္ဖတ္ခိုင္းခြင့္မရွိပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ဘယ္သူ႔စိတ္ကူးစိတ္သန္း ကိုမဆို သည္းခံႏုိင္ၾကပါတယ္။ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းဟာ ျငင္းခံုေလွ်ာက္လဲမႈေတြနဲ႔ ရွင္သန္ေနရမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြကို အမ်ားျပည္သူေတြကို အတင္းအၾကပ္ ယံုၾကည္မခိုင္းသင့္ပါ။
ဘာသာအယူအရ ကိုယ့္ကိုယ္ထဲကို ေသြးသြင္းခံဖို႔ ျငင္းပယ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ေဆး၀ါးကုသမႈ ကိုေတာင္ ျငင္းပယ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕သားသမီးေတြအတြက္ ေသြးသြင္းခံခြင့္၊ ေဆး၀ါး ကုသခံခြင့္ကို သူတို႔က ျငင္းပယ္မွာကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္းမခံသင့္ပါဘူး။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္ (၄)
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဆိုတာ ဂ်ဳိးဇက္ရဲ႕ကုတ္အက်ႌလို အေရာင္အေသြး အယူ၀ါဒ အမ်ဳိးစံုရွိေနႏိုင္ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတူျခားနားမႈေတြကနည္းၿပီး တူညီတဲ့အရာေတြကသာ ပိုမ်ားသင့္တယ္။ လူမ်ဳိး ကြဲျပားစံုလင္မႈဟာ အားရၾကည္ႏူးစရာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေပါင္းစည္းညီညြတ္မႈက ပိုၿပီး စိတ္တက္ႄကြ ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာ လူေတြကို ျခားနားထားတဲ့အရာေတြထက္ အေသြးတူ အဆင္တူ တူညီေနမႈကို ပိုလိုအပ္ပါတယ္။
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုျဖစ္ေအာင္ကပ္ေပးဖို႔ ေကာ္ (Social Glue) ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ေရြးၿပီး အသုံးမျပဳႏိုင္ခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး ဖ႐ုိဖရဲျပန္႔က်ဲေနရပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔တည္ေဆာက္ ထားတဲ့ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု၊ ယဥ္ေက်းမႈေပါင္းစံုရဲ႕ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းစမ္းသက္ခ်က္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာဟာ သည္းခံႏုိင္မႈစြမ္းရည္ေၾကာင့္မဟုတ္ပါဘူး။ စိုးမိုးဦးေဆာင္ႏိုင္မႈစြမ္းရည္ေၾကာင့္ပါ။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္ (၅)
အရည္အေသြးရွိတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဆိုတာ သူ႔ျပည္သူျပည္သားေတြအတြက္ အလွအပ၊ စိတ္အပန္းေျဖမႈနဲ႔ က်ယ္လြင့္ၿငိမ္းေအးမႈ၊ စိတ္ညြတ္ေျပာင္းမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္ရပါမယ္။ ဒါမွ အဲဒီကေန ခြန္အားေတြ ရလာမွာပါ။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္ (၆)
လူမႈအဖြဲ႕အစည္းဆိုတာ ေနာင္လာေနာက္သားကို အေလးထားရတယ္။ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းက စကားပံုတစ္ခုရွိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ အသိဥာဏ္ႄကြယ္၀ပညာရွိမႈဟာ သူဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီ အရိပ္ေအာက္မွာ ထိုင္ရမွာမဟုတ္မွန္းသိရက္နဲ႔ သစ္ပင္တစ္ပင္ကို စိုက္ပ်ဳိးတဲ့အခါမွာ စတာပါပဲ...တဲ့။ ဘုရားေရ...ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်ဳိးဆက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေမြဆက္ခံရရွိတဲ့ အရိပ္ရသစ္ပင္ေတြကို ျဖတ္ေတာက္ ခုတ္လွဲေနၾကပါၿပီ။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္(၇)
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းဟာ လူမႈဆိုင္ရာၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးျဖစ္ေနရပါမယ္။ အဲဒီမွာ လူေတြဟာ အလုပ္အတူ လုပ္႐ုံမွ်မက ျပႆနာေတြကို အတူေျဖရွင္းရမယ္။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်တဲ့ အေလ့အထရွိရမယ္။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္(၈)
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုဟာ ယဥ္ေက်းမႈကို အတူမွ်ေ၀ရမယ္။ ဘာသာစကားကို အတူမွ်ေ၀ ရမယ္။ ပုိင္ဆုိင္မႈအသိ၊ အာ႐ုံစူးစိုက္မႈအသိ၊ တာ၀န္ယူမႈအသိေတြဟာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၀င္ လူသား ေတြဟာ ပန္းတိုင္ေတြ၊ တန္ဖိုးေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တူညီရပါလိမ့္မယ္။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္(၉)
ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းက ခင္ဗ်ားကို ဘာလုပ္ေပးရမယ္လို႔ မေတာင္းဆိုအပ္ပါဘူး။ လူ႔အဖြဲ႕ အစည္းအေပၚ ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္ေပးႏိုင္သလဲ... လို႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္းဆိုရမယ္။
ေဆာဘဲလိုးက ေျပာပါတယ္။ အေမရိကားကို 'လြတ္လပ္ခြင့္ေတြပိုလွ်ံလြန္းမႈ' က ၿခိမ္းေျခာက္ ေနတာ၊ ႐ုရွကိုေတာ့ လြတ္လပ္ခြင့္ဆိတ္သုဥ္းမႈက ၿခိမ္းေျခာက္ေနတာ...တဲ့။
အိုင္ဒီယာ အမွတ္(၁၀)
ဆယ္ခုေျမာက္အိုင္ဒီယာကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ အိုင္ဒီယာ တစ္ခု တည္ေထာင္ယူရမွာပါ။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူ႔အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္ဖို႔ ဘာေတြလိုအပ္ေသးသလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ ေတြးေခၚမႈေတြ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ အေရးတႀကီးထင္ရွားေနပါတယ္။
လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္ဟာ စီးပြားေရးအေျခခိုင္ဖို႔လိုတယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာေပါ့။ အရင္းရွင္ စနစ္ကိုေရာ ဒီမိုကေရစီကိုေရာ ကြၽန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒီစနစ္ေတြေအာက္မွာ တည္ေဆာက္ဖို႔ ပိုလြယ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်မ္းသာျခင္းတစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ကို တည္ ေဆာက္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေစးမကပ္ မေပါင္းစပ္တဲ့ တစ္သီးတစ္သန္႔ လူခ်မ္းသာေတြနဲ႔ေတာ့ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆက္ၿပီး ေတြးေခၚ ဆင္ျခင္ရလိမ့္မယ္။
အေျခအေနသစ္ေတြဟာ တာ၀န္အသစ္ေတြအေၾကာင္း သင္ၾကားေပးတယ္...တဲ့။
(Eleven News Vol: 1/N0:41, 1-10-2002 တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ဂ်ဴး၏ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အိုင္ဒီယာ (၁၀) ခုမွ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပပါသည္။)
technorati tags: idea, sociaty, myanmar
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
အပိုခ်ဲ႕ကားသိမ္းသြင္းစကားသည္ လူေသေစႏိုင္၏။ လူမႈ၀န္းက်င္ကို ဖ်က္ဆီးႏိုင္၏။ အပိုခ်ဲ႕ကား သိမ္းသြင္းစကားသည္ ႏုိင္ငံေရးကို မြန္းက်ပ္အသက္ငင္ေစ၏။ စီးပြားေရးကို ပ်က္ျပဳန္းေစ၏။ အပိုခ်ဲ႕ ကား သိမ္းသြင္း ေၾကာ္ျငာနည္းသည္ မထိုက္မတန္ လူတစ္စုအား ခ်မ္းသာေစလ်က္ အမ်ား၏ ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီး၏။ အပိုခ်ဲ႕ကားသိမ္းသြင္းျခင္းသည္ လူ႔အေဆာက္အဦ ေဖာင္ေဒးရွင္းကို မလိုတမာ စြာက်ယ္ေသာ မုသားမ်ား တည္ေဆာက္ေပးလိုက္သည္။စစ္အတြင္းမွာဆိုလွ်င္ အပိုခ်ဲ႕ကား သိမ္းသြင္းစကား၏အႏၱရာယ္သည္ ပို၍ သိသာထင္ရွားေလ့ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔စကားသည္ စစ္ကာလအတြင္းသာ ျဖစ္ေပၚလာသည့္ ဒုကၡမဟုတ္။ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ အေဆာက္အဦ၏ အတြင္းလႊာမ်ားတြင္ပါ ၀င္ေရာက္ သေႏၶတည္ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးသည္ အပိုခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔ျခင္းေပၚတြင္ မူတည္၍ ျပဳျပင္ေဆာင္ရြက္ေနျခင္း ျဖစ္ သည္။ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔စကားသည္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးလုပ္ငန္း အေဆာက္အဦမ်ားတြင္ အလံုးအရင္းႏွင့္ ၀င္ ေရာက္လာေသာ ကုန္သြယ္မႈတစ္ခုျဖစ္သည္။ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ခုသည္ ေၾကကြဲသနားဖြယ္ရာ ေကာင္း ေလ ခ်ဲ႕ကားသိမ္းသြင္း စည္း႐ုံးမႈက မ်ားေလျဖစ္သည္။ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔စကားက ပထမဆံုးသတ္လိုက္ေသာအရာမွာ စိတ္ ျဖစ္သည္။ခ်ဲ႕ကားသိမ္းသြင္း၀ါဒျဖန္႔ျခင္း Hype ၏ ဘန္းစကားအဓိပၸါယ္တစ္ခုမွာ ေဆးထိုး>ပန္ႏွင့္ အပ္ ျဖစ္သည္။ တကယ္လည္း Hype သည္ ေဆးအျဖစ္ (အထူးသျဖင့္) မူးယစ္ေဆးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ လႈပ္ရွားပါသည္။ လူအမ်ားကို သက္၀င္ယံုၾကည္ေအာင္ ၾသဇာလႊမ္းမိုးျခင္းအားျဖင့္ ထိုးသြင္းေပး လိုက္ေသာ ၀ါဒျဖန္႔ေဆးကို ပထမဆံုး ထင္ရွားစြာ အသံုးျပဳခဲ့သူမ်ားမွာ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက နာဇီ ဂ်ာမန္မ်ားျဖစ္သည္။ ယခု အိုစမာဘင္လာဒင္ႏွင့္ အစြန္းေရာက္ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားကိစၥသည္လည္း သေဘာတရား အတူတူပင္ ျဖစ္သည္။ Hype ၏ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ခ်ဲ႕ကားသိမ္းသြင္းနည္းပညာသည္ သူလိုခ်င္ေသာပန္းတိုင္သို႔ ဂိုဏ္းသားစိတ္ဓါတ္သြင္းေပးၿပီး ရယူတတ္သည္။ ထိုနည္းျဖင့္ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔နည္းက ေနာက္ထပ္အေရးႀကီးေသာ အရာတစ္ခုကို သတ္ လိုက္သည္။ Hype က ဒုတိယ သတ္လိုက္ေသာအရာမွာ အစစ္အမွန္ အမွန္တရားပင္ျဖစ္သည္။ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔ျခင္းက အစစ္အမွန္ကို သတ္လိုက္ေသာ ဥပမာတစ္ခုမွာ Blair Witch Project ႐ုပ္ရွင္ျဖစ္၏။ အင္တာနက္နည္းပညာ၏ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔မႈ Hype ကို ပထမဆံုး ထိေရာက္စြာ အသံုးခ် အျမတ္ထုတ္လိုက္ေသာ အျဖစ္ပါပဲ။ ႐ုပ္ရွင္သည္ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို အေျခခံ၍ ႐ိုက္ကူးထားျခင္း ဟု လူငယ္မ်ားအား ယံုၾကည္သက္၀င္ေစသည္။ထိုအျဖစ္အပ်က္အားလံုးသည္ အစစ္အမွန္ႏွင့္ ထင္ေယာင္ထင္မွား ကိစၥတို႔အား မခြဲျခားႏုိင္ေသာ တစ္မ်ဳိးတည္းေသာေရာဂါျဖင့္ ဂိုဏ္းစိတ္သြင္းခံရျခင္းျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ စိတ္ကူး ယဥ္ႏွင့္ တကယ့္အစစ္အမွန္ကို မခြဲျခားႏိုင္လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ အေကာင္းႏွင့္ အဆိုးကိုလည္း ခြဲျခားႏိုင္ဖို႔ ခက္ယဥ္းပါလိမ့္မည္။ ေကာင္းက်ဳိးႏွင့္ ဆိုးက်ဳိးကို ခြဲျခားသိႏိုင္ဖို႔ ပို၍ပင္ခက္ခဲပါလိမ့္မည္။ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔ျခင္းက တတိယ သတ္လိုက္ေသာ အရာမွာ အရည္အေသြး ပင္ျဖစ္သည္။ခ်ဲ႕ကားသိမ္းသြင္းစည္း႐ုံးျခင္း နည္းပညာျဖင့္ သာမန္လူ၊ သာမန္ပစၥည္းကို ေရွ႕တန္းတင္ အမႊမ္း တင္လိုက္ေသာအခါထိုအရာသည္ အႀကီးႀကီးျဖစ္သြား၏။အခ်ဳိ႕ သီအိုရီပညာရွင္မ်ားက ေျပာ၏။ ေမာ္ဒန္လူငယ္မ်ားသည္ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔ျခင္းကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိသည္...တဲ့။ လံုး၀မဟုတ္ပါ။ ေမာ္ဒန္လူငယ္မ်ားသည္ ဘာမဆို အ႐ူးအမူးစိတ္ရွိသည္။ သူတို႔သည္ Hype ကို ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ ေတာ္ေတာ္ ကိုယ္ခံအားေကာင္းမွ ျဖစ္ပါမည္။ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔ခံရေသာ လူငယ္မ်ားအေနျဖင့္ ကမၻာႀကီးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ တကယ့္ ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွားမႈျဖစ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးအတြက္ အခ်ိန္နည္းနည္းမွ်မရွိပါ။ ႏုိင္ငံေရးသည္ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔ျခင္းက သတ္ျဖတ္ခံရေသာ စတုတၴသားေကာင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္တစ္ခုက ၀ါဒမျဖန္႔သလိုလို၊ ေရွာင္တခင္ အျပဳအမူလိုလို ဟန္ေဆာင္လိမ္ညာၿပီး ၀ါျဖန္႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုမုသားသည္ ပို၍ပင္ ထိေရာက္ေသး သည္။ လူအမ်ား၏စိတ္ႏွလံုးကို ပို၍ပင္ သိမ္းႀကံဳးဆြဲငင္ႏိုင္သည္။ေနာက္ဆံုးအားျဖင့္ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔နည္းပညာသည္ ယံုၾကည္မႈကို သတ္ျဖတ္ပါသည္။ တစ္ဆက္ တည္းပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈကိုသတ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုသတ္သည္။ ဤနည္းျဖင့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို အသက္႐ွဴေပါက္ပိတ္ကာ မြန္းၾကပ္ေစပါသည္။အလြန္အကြၽံ ခ်ဲ႕ကား၀ါဒျဖန္႔ျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္မွာ ဘာမွမရွိ။ အလြန္အကြၽံအမႊမ္းတင္ သိမ္း သြင္းျခင္းျဖင့္ ျပဳျပင္စီရင္ထားေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းသည္ ဗလာအေမွာင္ခန္းတစ္ခုထက္ အနည္းငယ္သာ ပိုပါလိမ့္မည္။
(Eleven News Vol: 1/No: 11, 20-1-2002 တြင္ ပါရွိေသာ ဂ်ဴး၏ အလြန္အကြၽံေခတ္ႀကီးထဲမွာ ေဆာင္းပါးမွ ထုတ္ႏႈတ္ထားပါသည္။)
technorati tags: burma, hype,, media, myanmar
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္
လူေတြက သူတို႔မွာ ႏွလံုးသားရွိတာကို ေမ့ေနၾကတယ္။ သူက ေလာကအေပၚ အၾကင္နာတရားနဲ႔ ျပဳမူလို႔ရွိရင္ ေလာကကလည္း သူ႔ကို အၾကင္နာတရားနဲ႔ တံု႔ျပန္လာမွာပဲဆိုတာကိုလည္း သူက ေမ့ထားတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ တကယ့္ကို အံ့အားသင့္ေလာက္ေအာင္ ပဋိပကၡေတြနဲ႔႐ႈပ္ေထြးေနတဲ့ ေလာက ႀကီးထဲမွာ အသက္ရွင္ေနၾကရတာပါ။ တစ္ဖက္မွာေတာ့ လူေတြက စစ္ကို ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ ေနၾကပါတယ္။ တျခားတစ္ဖက္မွာက်ေတာ့ ဒီလူသားေတြကပဲ စစ္ကို အမ်က္ေဒါသ ေျခာင္းေျခာင္း ထၿပီး ျပင္ဆင္ေနၾကျပန္ပါတယ္။
ယခုအခါ မဟာက႐ုဏာရွင္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၏ တပည့္သားေတာ္မ်ား၏တာ၀န္မွာ ေလာကတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ျဖစ္ေပၚလာေရး မိမိတို႔၏ဆရာသခင္ ေက်းဇူးရွင္ျဖစ္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမအတိုင္း နမူနာျပ လုိက္နာျခင္းအားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ လူသားအခ်င္းခ်င္းအေပၚမွာေရာ ပတ္၀န္းက်င္ ေလာကအေပၚမွာပါ သည္းခံစိတ္ႏွင့္ ဆက္ဆံႏိုင္ဖို႔ ေလ့က်င္သင္ၾကားရမွာပါ။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အၿမဲရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္လုပ္ရာမွာေတာ့ ဆုေတာင္း ေနလို႔မရပါဘူး။ ပူေဇာ္ပသေနလို႔ မၿပီးပါဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာက လူသားအခ်င္းခ်င္း သင့္ျမတ္ တဲ့အခါ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့တရားပါ။ လူေတြဟာ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း သင့္ျမတ္ၾကရင္ျဖစ္ျဖစ္၊ ပတ္၀န္း က်င္ ေလာကနဲ႔ အဆင္ေျပေျပေနႏုင္ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုရႏိုင္ပါတယ္။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ေလာဘႏွင့္ ကမၻာႀကီးအေျခအေနၾကားမွာ ပဋိပကၡမျဖစ္ဘဲ ၾကားလပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အခ်ိန္ပါ။
သည္းခံစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ မေလ့က်င့္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ဒီကမၻာေပၚမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ရွိ လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သည္းခံႏိုင္စြမ္းရွိဖို႔က်ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ မိမိရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ေဒါသနဲ႔ ဣႆမနာလိုစိတ္ေတြ ျဖစ္မလာေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားက မေကာင္းသျဖင့္ထားအပ္ေသာ စိတ္သည္ကား ထိုစိတ္ရွိသူကို ရန္သူထက္ပင္ ပို၍ ယုတ္ညံ့ ေအာင္ျပဳႏုိင္၏ ဟု ဓမၼပဒ ၄၂ တြင္ ေဟာၾကားခဲ့သည္။
ဗုဒၶဘာသာသည္ သည္းခံျခင္းတရားကို က်င့္သံုးေသာဘာသာတရား ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆုိေတာ့ ဒီဘာသာက ကိုယ့္စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဖို႔ကို ေဟာၾကားလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကအေပၚ မိမိက အၾကင္နာထားၿပီး ျပဳမူဆက္ဆံလို႔ရွိရင္ မွန္ထဲမွာလိုပဲ ေလာကကလည္း ကိုယ့္အေပၚကို အၾကင္နာထားၿပီး ျပဳမူဆက္ဆံလာတာကို ျမင္ေတြ႕ရမွာေသခ်ာပါတယ္။ ကိုယ္က ေလာကအေပၚ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆက္ဆံရင္ ေလာကကလည္း ကိုယ့္အေပၚကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆက္ဆံမွာျဖစ္ပါတယ္။
လူ႔စိတ္ဆိုတာက မိမိရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို ၀န္မခံခ်င္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လွည့္စားလိမ္ညာ ခ်င္တဲ့စိတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက သူလုပ္တဲ့အျပစ္ကို လႊဲခ်ဖို႔ သူ ဒီလိုလုပ္ခဲ့ရတာ မွန္ကန္ေၾကာင္း တရားေၾကာင္းေျပာဖို႔ တစ္ခုခုကို အေၾကာင္းျပတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာ အျပစ္ကင္းေၾကာင္းကို ဖန္တီးေျပာတတ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တကယ္တမ္း လြတ္လပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ သူ႔မွာ ကိုယ့္ အျပစ္ကိုကိုယ္ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ၀န္ခံရဲတဲ့သတၱိရွိရမယ္။ ဒါကို ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားက သူမ်ားအျပစ္ကိုေတာ့ ျမင္လြယ္တယ္။ ကိုယ့္အျပစ္ကို ကိုယ္ျမင္ဖို႔ေတာ့ ခက္တယ္လို႔မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တယ္။
လူေတြေရာ၊ ႏိုင္ငံေတြကပါ မိမိတို႔ရဲ႕ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ေလာဘစိတ္၊ လူမ်ဳိးေရး မာန္ေစာင္မႈ ေတြ အာဏာတပ္မက္တဲ့ အတၱစိတ္ေတြကို သုတ္သင္ႏုိင္ၾကပါမွ ဒီေလာကမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္မွာပါ။ လူ႔ႏွလံုးသားကိုထိထိေရာက္ေရာက္ ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္တာက ဘာသာေရးတစ္ခုပဲရွိပါတယ္။ ကံမေကာင္းလွစြာ အခ်ဳိ႕သူမ်ားဟာ ဘာသာေရးကို ခုတံုး လုပ္ၿပီး သူတို႔ပဋိပကၡထဲကို ဘာသာေရးအလံတံခြန္ေတြ ထူၿပီးလာၾကတာလည္း ရွိပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဘာသာေရးရဲ႕ ေကာင္းျမတ္လွတဲ့ နာမည္ဂုဏ္သတင္းကို အသေရပ်က္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာကို သူတို႔ မသိၾကပါဘူး။
လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကာလအတြင္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ စစ္ျဖစ္ ရေလာက္ေအာင္ ျပင္းထန္ေသာ စိတ္၀မ္းကြဲျပားမႈမ်ားႏွင့္ ပဋိပကၡႀကီးမ်ား ဘယ္ေသာအခါကမွ် မရွိခဲ့ ၾကပါ။ ထိုကဲ့သို႔ စစ္မက္ကင္းမဲ့ခဲ့ျခင္းသည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ေဒသနာေတာ္မ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ တက္က လႈပ္ရွားေသာ သည္းခံျခင္း ခႏၱီ၏သေဘာ အယူအဆေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသင့္ပါတယ္။
ဆန္းလြင္ ေခၚ အရွင္အာဒိစၥရံသီ ဘာသာျပန္ေရးသာသည့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ယံုၾကည္ၾကတာက စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ထားပါသည္။
technorati tags: buddha, buddhism, buddhist, burma,, monk, myanmar
အျပည့္အစံုဖတ္ရန္
အက်ဥ္းခ်ဳပ္ရန္